expo2100

τίτλος: The Island

συγγραφέας : Petter Watts

φοιτήτρια : Μπούρου Ελένη

(Η μετάφραση είναι δική μου)

ΕΞΗΓΗΣΗ ΚΕΙΜΕΝΟΥ

Στη νουβέλα ‘The Island’ του Peter Watts παρουσιάζεται μια ενδιαφέρουσα ιστορία για ένα σχέδιο εποικισμού των αστεριών μέσα στο χρόνο. Ο αφηγητής είναι μια γυναίκα που πιλοτάρει ένα διαστημικό πλοίο το οποίο κινείται με ταχύτητα φωτός ανά τις χιλιετίες, μαζί με ένα ρομπότ το «χιμπατζή» και το γιό της. Στη προσπάθεια δημιουργίας μίας πύλης αστεριού (stargate) εμφανίζονται επιπλοκές, γιατί φαίνεται πως αν τοποθετήσει το stargate εκεί που σχεδιάζει θα εξαλείψει μια εξωγήινη κοινωνία. Πρόκειται για ένα εξωγήινο κατασκεύασμα σκεπασμένο από μια πολύ λεπτή μεμβράνη που εσωκλείει πλήρως το αστέρι του. Έτσι, λοιπόν, ακολουθώντας την επεκτατική πολιτική της γαλαξιακής κατάκτησης με τη δημιουργία σκωληκότρυπων (wormholes), αναφέρεται στις συνθήκες του πλανήτη, στο θέμα του χρόνου, που έχει πάρει άλλες διαστάσεις, αλλά και στα τεχνολογικά μέσα της εποχής. Παρολ’ αυτά έντονο στοιχείο της νουβέλας είναι ο συναισθηματικός κόσμος των ηρώων, όπου σε πολλά σημεία φαίνεται να μην έχουν αποκοπεί πλήρως από τις μνήμες του παρελθόντος και συχνά τις σύγχεουν με το παρόν. Καταλήγοντας, όλη αυτή η πλοκή εξελίσεται σε έναν ονειρικό κόσμο όπου η ζωή ήταν ανιδιοτελής και κάθε ζωντανό ον δεν αγωνιζόταν εις βάρος των υπολοίπων. Παραλληλίζει τους ανθρώπους με μυρμήγκια στο σύμπαν, που ακόμα κι αν υπάρξει αποτυχία στα σχέδιά τους, δεν θα είναι η γραμμή τερματισμού και αυτά θα συνεχίσουν να «σέρνονται» δημιουργώντας τις δικές τους πορείες έχοντας πολλά ακόμα να μάθουν.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ

Όλα για να μπορείτε να πηγαίνετε από αστέρι σε αστέρι χωρίς να λερώνετε τα πόδια σας σε αυτά τα ατελειώτα, άδεια κενά ανάμεσα.

[…]All so you can step from star to star without dirtying your feet in these endless, empty wastes between. Σελ2

Ξέρω για την εξέλιξη και τη μηχανική. Ξέρω πόσο πολύ έχετε αλλάξει. Έχω δει αυτές τις πύλες να γεννούν θεούς και δαίμονες και πράγματα που δεν μπορούμε να αρχίσουμε να κατανοούμε, πράγματα που δεν πίστευα ότι θα ήταν ποτέ ανθρώπινα[...]αργότερα, τα πράγματα που αποκαλύφθηκαν μοιάζουν με πλοία που ίσως είχαμε φτιάξει κάποια στιγμή στο παρελθόν.

[….]I know about evolution and engineering. I know how much you've changed. I've seen these portals give birth to gods and demons and things we can't begin to comprehend, things I can't believe were ever human[….]afterwards, the things that come out look a little like the ships we might have built,back in the day. Σελ2

Πόσο μακριά πρέπει ήδη να είμαστε τώρα, εάν ακόμα και τα δικά μας τεμάχια έχουν αποσαρθρωθεί τόσο; Πόσο καιρό μας έχει πάρει; Πόσο καιρό είμαι νεκρός; Πόσο; Είναι το πρώτο πράγμα που ρωτά κάποιος. Μετά απ’ όλον αυτο το καιρό δεν θέλω να ξέρω.

[...]How far out must we be by now, if even our own perfect building blocks have decayed so? How long has it taken us? How long have I been dead? How long? It's the first thing everyone asks.After all this time, I don't want to know. Σελ3

Τον ακολούθησα στη δεξαμενή.[...] Είμαστε στην ακμή ενός αστρικού σκονισμένου νέφους. Ζεστά, ημιοργανικά, πολλά ακατέργαστα υλικά : φορμαλδεϋδη, αιθυλένιο, γλυκόλη, τα συνήθη πρεβιοτικά. Ένα καλό σημείο για ένα γρήγορο οικοδόμημα.

[...]I join him at the tank.[...] Warm, semiorganic, lots of raw materials: formaldehyde, ethylene glycol, the usual prebiotics. A good spot for a quick build. Σελ4

Είμαστε εδώ. Είμαστε έξυπνοι. Είμαστε αρκετά ισχυροί να συνδέσουμε ενα ολόκληρο αναθεματισμένο αστέρι σε ένα φωτιστικό διακόπτη.

[...]We're here. We're smart. We're powerful enough to hook a whole damn star up to a dimmer switch. Maybe not such a good spot for a build after all. Σελ5

Έξι μήνες από τώρα εκατό αυτοαναπαραγόμενα ρομπότ θα βαλσάρουν(βαλς) σε ένα αυτοσχέδιο δίκτυο στενής παρακολούθησης/επιτήρησης, τέσσερις μήνες μετά από αυτό, μπορεί να έχουμε κάτι περισσότερο από το κενό για να συζητήσουμε/εξετάσουμε.

[...]Six months from now a hundred self-replicating robotswill waltz into a makeshift surveillance grid; four months after that, we might havesomething more than vacuum to debate in. Σελ6

Έτσι, υπάρχει μια μεμβράνη από ζωντανό ιστό γύρω απ’αυτο το αστέρι, προσπαθώντας να καταλάβω αυτή την ιδέα λέω ότι μοιάζει σαν μπαλόνι από κρέας, γύρω από το ολόκληρο καταραμένο αστέρι.

[...]"So there's a membrane of— of living tissue around that star," I say, trying to wrap my head around the concept. "A, a meat balloon. Around the whole damn star." Σελ9

Θηλαστικά και Μηχανημάτα,εργάζονται από κοινού με τη πάροδο των χρόνων για να εξερευνήσουν το Σύμπαν!

[…]Mammals and Machinery, working together across the ages to explore the Universe! Σελ12

Η περικλείουσα μεμβράνη είναι αρκετά άδεια. Εννοώ, είναι όλη ζωντανή. Αυτή όλο φωτοσυνθέτει, ή κάνει κάτι σαν αυτό. Τρώει, φαντάζομαι. Δεν είμαι σίγουρος τι.

[...]The surrounding membrane's pretty much empty. I mean, it's all alive. It all photosynthesizes, or something like that. It eats, I guess. Not sure what." "Molecular cloud," Dix says. "Organic compounds everywhere. Σελ15

Μετακίνησε τη πύλη. Κούνησε όλο το αναθεματισμένο μέρος. Μετακίνησε τις εγκαταστάσεις, τα εργοστάσια, τους αναθεματισμένους βράχους.[...] Δεν χρειαζόμαστε να σταματήσουμε την οικοδόμηση, μπορούμε να συνεχίζουμε να κτίζουμε στον αέρα.

[…]"Move the gate. Move the whole damn site. Move the refineries, move the factories, move the damn rocks. [...]We don't even have to suspend construction, we can keep building on the fly." Σελ22

Μοριακά σύννεφα αστράφτουν με οργανική χημεία (μάλλον αναφέρεται στον άνθρακα) και ακτινοβολία που δίνει ζωή. Τα αχανή και σκονισμένα φτερά τους γίνονται θερμά με υπέρυθρες, φιλτράρουν το σκληρό υλικό και ανασηκώνουν ‘αστρικά θερμοκήπια’ που μόνο κάποιοι καθυστερημένοι πρόσφυγες που έρχονται απ’το πάτο ενός πηγαδιού μπορούσαν ποτέ να το αποκαλέσουν θανατηφόρο.

[...]Molecular clouds glow with organic chemistry and life-giving radiation. Their vast dusty wings grow warm with infrared, filter out the hard stuff, give rise to stellarnurseries that only some stunted refugee from the bottom of a gravity well could ever call lethal. Σελ25

Πριν μάθω ότι το να ζεις στο παρελθόν ήταν απλά ένας άλλος τρόπος να πεθαίνεις στο παρόν. [...]Παρελθόν ίσον παρόν.

[...]Βefore I learned that living in the past was just another way of dying in the present. Past equals present Σελ33-40

Μπορεί μια μέρα να υπάρξει αποτυχία αλλά δεν θα υπάρχει γραμμή τερματισμού. Συνεχίζουμε για πάντα έρποντας στο σύμπαν σαν μυρμήγκια, σέρνοντας τις αναθεματισμένες σας οδούς πίσω μας. Έχω ακόμα πάρα πολλά να μάθω.

[...]There may one day be failure, but there is no finish line. We go on forever,crawling across the universe like ants, dragging your goddamned superhighway behind us. I still have so much to learn. Σελ40