[...] Δεξιά του Μπάλεϊ, στον ορίζοντα, κατά την ανατολή, όπως θα έλεγε κανείς απ ’τη θέση του απογευματινού ήλιου, μπορούσε να δει του απότομους, πολύκορφους θόλους της Πόλης, που περιείχαν ό,τι έκανε τη ζωή ευχάριστη. Είδε επίσης ένα μικρό, κινούμενο αντικείμενο, που βρισκόταν πολύ μακριά για να μπορεί να το διακρίνει καθαρά.
Από τον τρόπο που περπατούσε κι από ανεπαίσθητες λεπτομέρειες που είναι δύσκολο να τις περιγράψει κανείς, ο Μπάλεϊ ήταν σχεδόν σίγουρος ότι επρόκειτο για ρομπότ, αλλά αυτό δεν του έκανε εντύπωση. Η επιφάνεια της Γης έξω από τις Πόλεις, ήταν επικράτεια των ρομπότ και όχι των ανθρώπων –εκτός εκείνων των λίγων σαν κι αυτόν, που ονειρεύονταν τ’ άστρα. Σελ. 8
[…] Έφτασε στο διαχωριστικό πεδίο μεταξύ του Έξω χώρου και της Πόλης, στον τοίχο που χώριζε το χάος από τον πολιτισμό. Έβαλε το χέρι του στο διακριτικό σημείο και εμφανίστηκε ένα άνοιγμα. Όπως πάντα, δεν περίμενε ν’ ανοίξει τελείως τ’ άνοιγμα, αλλά γλίστρησε μέσα μόλις ήταν αρκετά πλατύ για να χωρέσει. […] Ο Μπάλεϊ βρισκόταν μες στην Πόλη. Οι τοίχοι τον περικύκλωσαν και η Πόλη έγινε το Σύμπαν. Βυθίστηκε ξανά στην ατελείωτη, αιώνια δυσωδία και μυρωδιά των ανθρώπων και μηχανών, που γρήγορα χανόταν μόλις γινόταν συνείδηση. Στο απαλό, έμμεσο τεχνητό φως, που δε συγκρινόταν με τη διάχυτη και την εναλλασσόμενη λάμψη του Έξω κόσμου, με πράσινο, καφέ, μπλε, άσπρο, κόκκινο και κίτρινο. Εδώ δεν υπήρχε σταθερός άνεμος, ούτε ζέστη, ούτε κρύο, ούτε απειλή βροχής, αντίθετα επικρατούσαν αδιόρατα ρεύματα αέρα που τα φρεσκάριζαν όλα. Ένας προγραμματισμένος συνδυασμός θερμοκρασίας και υγρασίας τόσο τέλεια προσαρμοσμένος στην ανθρώπινη ύπαρξη, που δεν γίνεται αντιληπτός. Σελ. 15
[…] Η Πόλη απλωνόταν σε έκταση περισσότερη από πέντε χιλιάδες τετραγωνικά χιλιόμετρα και περιελάμβανε πάνω από τετρακόσια χιλιόμετρα γραμμών του Οχήματος Εξπρές, συν εκατοντάδες χιλιόμετρα Βοηθητικού Δικτύου, που εξυπηρετούσε εξίσου καλά είκοσι εκατομμύρια ανθρώπους. Το πολύπλοκο κυκλοφοριακό δίκτυο λειτουργούσε πάνω σε οκτώ επίπεδα και υπήρχαν εκατοντάδες πολύπλοκων διασταυρώσεων. […] Πήδηξαν πάνω σ’ ένα διερχόμενο όχημα κι ο Μπάλεϊ άρπαξε την κάθετη χειρολαβή: άσπρη, ζεστή και καλοσχεδιασμένη. Σελ. 16-17
[…] Η Διαστημική Βάση βρισκόταν στ’ ανατολικά προάστια της Πόλης σ’ ένα τελείως απομονωμένο Τομέα, που ήταν για την ακρίβεια, Έξω. Αυτό μετριαζόταν από το γεγονός ότι τα γραφεία εισιτηρίων κι οι αίθουσες αναμονής ήταν πράγματι στην Πόλη κι η προσέγγιση στο διαστημόπλοιο γινόταν με όχημα μέσα από υπόγεια στοά. Ήταν καθιερωμένο να γίνονται οι απογειώσεις τη νύχτα, έτσι που ένα πέπλο σκοταδιού, έσβηνε την επίδραση του Έξω Κόσμου. Σελ. 31
[…] Θα ήταν απομονωμένος –κανείς δε θα τον έβλεπε ή θα είχε σχέση μαζί του, εκτός ίσως από ένα ρομπότ. Θα είχε την αδιάκοπη ιατρική παρακολούθηση-απολύμανση και αποστείρωση (δεν υπήρχε άλλος τρόπος να το πει). Θα προσπαθούσαν να τον προετοιμάσουν για να πλησιάσει τους ευαισθητοποιημένους στις αρρώστιες Διαστημανθρώπους, που θεωρούσαν τους ανθρώπους της Γης κινούμενους σάκους πολυάριθμων μολύνσεων. Σελ. 34
[…]Είπε στο ρομπότ που τον είχε συνοδέψει στο σκάφος κι ήταν ακόμη μαζί του: «Αγόρι, αυτά τα ρούχα έχουν θερμοκρασιακό έλεγχο;». Το ρομπότ είπε: «Βέβαια κύριε. Είναι για όλες τις εποχές και τα θεωρούν κατάλληλα. …». Σελ. 36
[…]Ερεύνησε το δωμάτιο. Υπήρχε μια διατηλεοπτική οθόνη. Άνοιξε τεμπέλικα τα κουμπιά, ακούστηκε μια δυνατή μουσική, που φρόντισε να χαμηλώσει αμέσως ενώ άκουγε δυσανασχετώντας. Κουδουνιστή και κακόφωνη. Τα όργανα της ορχήστρας ακούγονταν αμυδρά και παραποιημένα. Σελ. 38
[…] Ο Μπάλεϊ κοιμήθηκε αμέσως, αφού ο Ντάνιελ του έδειξε πώς να ελαττώσει το πεδίο τάσης, που χρησίμευε σαν είδος ψευτο-βαρύτητας. Αυτό δεν ήταν αληθινή αντιβαρύτητα και απαιτούσε τόση ενέργεια, που αυτή η διαδικασία γινόταν μόνο μερικές φορές και κάτω από ειδικές συνθήκες. Σελ. 53
[…] Που και που, ο Μπάλεϊ σταματούσε για να πάει στο μικρό δίκλινο δωμάτιο που χρησιμοποιούσαν για τις ατομικές φυσιολογικές ανάγκες, τόσο ατομικές που ονόμαζαν το δωμάτιο «Προσωπικό». Σελ. 55
[…] Ο Ντάνιελ έβαλε το θαλαμίσκο στο τραπέζι, εκεί όπου ο Μπάλεϊ έβλεπε το βιβλίο με τα φιλμς. […] Ο Μπάλεϊ περίμενε μέχρι να ανάψει ο θαλαμίσκος και να απεικονίσει σ’ όλη του τη διάσταση ένα αστρικό πεδίο. Δε συνέβη όμως αυτό. Απεναντίας βρέθηκε στο Διάστημα –μέσα στο Διάστημα- με λαμπρά φωτεινά άστρα ολόγυρα. Σελ. 64
[…] Καθόλου συνάδελφε ‘Ελια. Θα μιλήσετε πρόσωπο με πρόσωπο. Σκοπεύει να σε συναντήσει στο διαστημοδρόμιο. Σελ. 76
[…] Το ταξίδι με αυτοκίνητο – που κινείται πάνω σε προωθητήρες, έτσι που στην ουσία είναι ιπτάμενο- δεν θα κρατήσει πολύ, αλλά αν θέλεις μπορείς να αρπάξεις την ευκαιρία να ξεκουραστείς λιγάκι. Οπωσδήποτε είσαι αρκετά ασφαλής τώρα. Σελ. 82
[…]δεν μπόρεσε να δει τον Έξω Κόσμο ούτε και στο τέλος της διαδρομής. Μόλις βγήκε από το ιπτάμενο αυτοκίνητο, βρέθηκε σ’ ένα υπόγειο γκαράζ κι ένα μικρό ασανσέρ τον ανέβασε στην επιφάνεια (όπως αποδείχτηκε μετά). Σελ. 83
[…] Υπήρχε μια απόλυτη ηρεμία εδώ. Ο έξω κόσμος στη Γη φαινόταν πιο άγριος και μεγαλόπρεπα όμορφος, από το λίγο που είχε δει ο Μπάλεϊ. […] Μεταξύ δυο δέντρων απλωνόταν ένα μονοπάτι. Για πρώτη φορά, ένιωθε την αίσθηση της απόστασης και στον ορίζοντα ξεχώρισε ένα κατοικίσιμο μέρος: χαμηλές σκεπές, πλάτος και τόσο πράσινο, που έλιωνε λες μες στην εξοχή. « Αυτή είναι μια κατοικημένη περιοχή», είπε ο Φάστολφ. «Μπορεί να μη σου φαίνεται έτσι, τη στιγμή που έχεις συνηθίσει στις Γήινες τρομερές κυψέλες, αλλά βρισκόμαστε στην Ωροριακή Πόλη Έος, που είναι στην ουσία το διοικητικό κέντρο του πλανήτη. Εδώ ζουν είκοσι χιλιάδες άνθρωποι, πράγμα που την κάνει τη μεγαλύτερη πόλη, όχι μόνο στην Ωρόρα αλλά και στους άλλους κόσμους του Διαστήματος. Σελ. 119
[…]Το φως έσβησε σχεδόν αμέσως κι ο Μπάλεϊ συνειδητοποίησε ότι η σκέψη του γι’ αυτό το δωμάτιο ήταν τελείως λανθασμένη. Μόλις σκοτείνιασε, αισθάνθηκε ότι βρέθηκε Έξω. Άκουσε τον απαλό ήχο του ανέμου στα δέντρα και τους χαμηλούς νυσταγμένους ψιθύρους των μακρινών μορφών ζωής. Υπήρχε η αυταπάτη των άστρων πάνω ψηλά, ενώ διέκρινε να περνά κάποιο παροδικό σύννεφο. Σελ. 193
[…]Είπε: «Δε φαίνεται να περνάμε από καλλιεργήσιμη γη, Ντάνιελ. Αυτή δείχνει ακαλλιέργητη. Ο Ντάνιελ είπε: «Είναι τα περίχωρα της Πόλης, συνάδελφε Έλια. Είναι ιδιωτικά πάρκα και οικόπεδα». […] «Δεν υπάρχει κίνηση στους δρόμους. Γιατί;» «Οι μακρινές αποστάσεις καλύπτονται με ιπτάμενα αυτοκίνητα ή μαγνητικά υπόγεια αυτοκίνητα. Οι τρισδιάστατες επαφές…». Σελ. 219
[…] Κοίταξε γύρω μ’ έκπληξη, γιατί τα κτίρια ήταν μάλλον το ένα κοντά στο άλλο και στα δεξιά του βρισκόταν ένα ιδιαίτερα μεγάλο χτισμένο σε απλή γραμμή, που ‘ταν μάλλον σαν ένας τεράστιος όγκος από μέταλλο και γυαλί. […]Ο Ντάνιελ είπε: «ολόκληρο αυτό το συγκρότημα είναι το Ινστιτούτο, συνάδελφε Έλια. Βλέπεις μόνο ένα μέρος του κι έχει πιο συμπαγή κατασκευή απ’ όσο συνηθίζεται στην Ωρόρα, γιατί είναι μια αυτοδύναμη πολιτική οντότητα. Περιέχει κατοικίες, εργαστήρια, βιβλιοθήκες, κοινόχρηστα γυμναστήρια κι άλλα πολλά. Το μεγάλο κτίριο είναι κέντρο διοίκησης». Σελ. 223
[…] Ο Μπάλεϊ ανοιγόκλεισε τα μάτια του και κοίταξε πάνω. Το ταβάνι ήταν γυάλινο, κι από μέσα έβλεπες τον ήλιο. Φαινόταν όμως περίεργα μουντός και μπορούσες να τον κοιτάξεις, χωρίς αυτό να επηρεάσει την ποιότητα του φωτός μέσα στο δωμάτιο. Πιθανόν το γυαλί ( ή ό,τι κι αν ήταν η διάφανη αυτή ύλη) αντανακλούσε το φως, χωρίς να το απορροφά. Σελ. 227
[…] «Κοίτα», είπε. «Εδώ δεν είναι Γη. Μας προστατεύουν. Ο πλανήτης σου και με τον υπερπληθυσμό του, αναγκάζει τους ανθρώπους σας να ζουν μέσα σε κυψέλες και μυρμηγκοφωλιές. Σπρώχνετε ο ένας τον άλλον, ασφυκτιάτε κι αυτό χωρίς νόημα. Μια ή ένα εκατομμύριο ζωές – δεν έχει σημασία». Σελ. 281
[…] Αμέσως η ράμπα χωρίστηκε στα δυο κι ενδιάμεσα σχηματίστηκαν σκαλοπάτια. Σχεδόν αυτόματα όλη η ράμπα άρχισε ν’ ανεβαίνει προς τα πάνω. Έκανε μια πλήρη στροφή, περνώντας μέσα από το ταβάνι, που ένα μέρος του υποχώρησε, κι όταν σταμάτησε, βρέθηκαν σ’ αυτό που μάλλον ήταν δεύτερος όροφος. Τα σκαλοπάτια εξαφανίστηκαν κι οι τέσσερις κατέβηκαν. Σελ. 315
Λέξεις- κλειδιά:
Αντιβαρύτητα
Τεχνητό φως
Ανθρωπόμορφα ρομπότ
Πολύκορφοι θόλοι
Διαστημοδρόμιο
Αποστειρωμένοι χώροι
Ιπτάμενο αυτοκίνητο- μαγνητικό υπόγειο αυτοκίνητο
Διατηλεοπτική οθόνη
Γη- Ωρόρα(πλανήτης)- συγκρίσεις
Σχόλιο:
Γίνεται συχνά σύγκριση για τον τρόπο ζωής σε άλλους πλανήτες σε σχέση με αυτόν στη Γη. Γενικά δεν είμαι λάτρης των βιβλίων επιστημονικής φαντασίας αλλά το συγκεκριμένο μου έδωσε μια άλλη εικόνα για τον τρόπο που θα μπορούσε να εξελιχθεί η τεχνολογία αλλά και ο τρόπος σκέψης των ανθρώπων του μέλλοντος. Ελπίζω να μπορέσω να δώσω πολλά από τα χαρακτηριστικά του βιβλίου μου στο περίπτερο μου για την expo του 2100, παρά το γεγονός ότι θεωρώ ότι μέσα στα επόμενα 90 χρόνια δεν θα έχει αλλάξει τόσο ριζικά η ζωή των ανθρώπων.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου