Το τελευταίο θεώρημα- Άρθουρ Κλαρκ

Τίτλος: Το τελευταίο θεώρημα (The last theorem)
Συγραφέας: Arthur C. Clarke & Frederik Pohl                                                               
Μετάφραση: Άγγελος Φιλιππάτος
Εκδόσεις: Λιβάνη

                                                                                                   

Στρατολογημένος, παρά τις επιφυλάξεις του, ο Ρανζίτ εργάζεται για μια μυστική διεθνή οργάνωση, η οποία ονομάζεται Pax per Fidem, και έχει αναπτύξει ένα πανίσχυρο ηλεκτρομαγνητικό όπλο που φέρει το κωδικό όνομα << Σιωπηλός Κεραυνός>> και μπορεί να καταστρέψει όλα τα ηλεκτρονικά συστήματα σε μια χώρα. Σύντομα, οι τρεις υπερδυνάμεις -η Αμερική, η Κίνα και η Ρωσία- ρίχνονται σε μια κούρσα ανταγωνισμού για την παγκόσμια κυριαρχία, παρά τις αρχικές προσπάθειές τους για ειρήνη. Στο μεταξύ, η ολοκλήρωση ενός γιγαντιαίου διαστημικού ανελκυστήρα εορτάζεται με τη διοργάνωση των πρώτων σεληνιακών Ολυμπιακών Αγώνων. Όταν όμως εμφανίζονται τα διαστημόπλοια των εξωγήινων, ο Ρανζίτ υποχρεώνεται να αναρωτηθεί για τις πράξεις του, καθώς η οικογένειά του και ολόκληρη η ανθρωπότητα αντιμετωπίζουν ένα θανάσιμο κίνδυνο.

Αποσπάσματα

[...]Το ιδιαίτερο γνώρισμά τους έγκειτο στο γεγονός ότι είχαν ρυπάνει τον πλανήτη τους ακόμα περισσότερο απ' ότι οι Ένα Κόμμα Πέντε, σε τέτοιο βαθμό ώστε στην επιφάνειά του να είναι πλέον εντελώς αδύνατη η ύπαρξη οργανικής ζωής. Οι Ένα Κόμμα Πέντε είχαν αντιμετωπίσει το πρόβλημα προσθέτοντας άπειρα τεχνητά μέλη στα ευάλωτα οργανικά σώματα τους. Οι Αποθηκευμένοι  Σε Μηχανές ακολούθησαν μια διαφορετική προσέγγιση. Εγκατέλειψαν το φυσικό περιβάλλον  του πλανήτη  τους,  στην  πραγματικότητα  εγκατέλειψαν  οτιδήποτε  φυσικό.  Ανασυγκροτήθηκαν  σε ένα είδος προγραμμάτων για ηλεκτρονικούς υπολογιστές, άφησαν τα αδύναμα και ασθενικά σώματά τους  να απονεκρωθούν  και  συνέχισαν να ζουν στον κυβερνοχώρο. (Έκτοτε άρχισαν να εμφανίζονται σημάδια  αναγέννησης  στο ρημαγμένο πλανήτη τους. Για παράδειγμα, δεν ήταν πλέον όλο το νερό τοξικό- παρόλο που σε μεγάλο βαθμό εξακολουθούσε να είναι μια κόλαση για οτιδήποτε οργανικό. [...]

Σελ.:63-64

[...]Όταν οι Γαλαξιακοί Άρχοντες ήθελαν να στείλουν μια διαταγή σε κάποιο από τα υποτελή τους είδη, είχαν στη διάθεση τους πολλά συστήματα μετάδοσής της. Για παράδειγμα, υπήρχε η απλή ραδιοφωνική μετάδοση, αποτελεσματική μεν αλλά εξαιρετικά αργή. Κανένα ηλεκτρομαγνητικό σήμα -φωτεινό, ραδιοφωνικό και τα συναφή- δεν μπορούσε να μεταδοθεί γρηγορότερα από την τόσο προσφιλή c του δόκτορος Αϊνστάιν, δηλαδή με ταχύτητα μεγαλύτερη των τριακοσίων χιλιάδων χιλιομέτρων το δευτερόλεπτο. Βρίσκοντας κάποια παραθυράκια στη σχετικότητα, οι Γαλαξιακοί Άρχοντες είχαν επινοήσει μερικές ταχύτερες μηχανές, που ήταν τέσσερις ή πέντε φορές πιο γρήγορες από την ταχύτητα του φωτός.

Ωστόσο, καθώς οι Γαλαξιακοί Άρχοντες -αλλά και οποιοδήποτε αποσπώμενο μέρος τους- ήταν μη βαρυονικά όντα, δεν υπόκειντο σε αυτούς τους περιορισμούς. Για λόγους που σχετίζονται με τη γεωμετρία του δεκαδιάστατου χωροχρόνου, τα ταξίδια τους ήταν μια σειρά από άλματα: από το σημείο α στο σημείο β, από το σημείο β στο σημείο γ και, ενδεχομένως, ακολουθώντας μια ευθεία γραμμή από το σημείο γ στον τελικό προορισμό τους. Σε κάθε άλμα, ο χρόνος μετάβασης είναι μηδενικός, ενίοτε το άλμα κατά μήκος της διαμέτρου ενός πρωτονίου είτε από τον πυρήνα του γαλαξία προς το πιο απομακρυσμένο σημείο ενός εκ των δύο σπειροειδών βραχιόνων του.[...]

Σελ.:77-78

[...]Σε έναν επιπόλαιο παρατηρητή, οι Ένα Κόμμα Πέντε δε θα φαίνονταν καλοί υποψήφιοι γι' αυτού του είδους τη δουλειά. Χωρίς την πανοπλία και τα προστατευτικά μέλη του, ο μέσος Ένα Κόμμα Πέντε δεν ήταν πολύ μεγαλύτερος από μια γήινη γάτα. Ωστόσο ήταν μάλλον απίθανο ένας παρατηρητής να δει τους Ένα Κόμμα Πέντε αποψιλωμένους. Οι αναγκαίες προστατευτικές συσκευές τους είχαν περίπου τη μισή μάζα του σώματός τους (εξ ου και το όνομα Ένα Κόμμα Πέντε), και καθεμία από αυτές ήταν ζωτικά αναγκαία. Μερικές από τις συσκευές προστάτευαν την ευάλωτη οργανική τους ύπαρξη από τη ραδιενεργό ακτινοβολία- από τα ιονισμένα πλεονάσματα των εγκαταστάσεων πυρηνικής ενέργειας ή από τα κατάλοιπα των πυρηνικών πολέμων που είχαν διεξαγάγει πριν από πάρα πολύ καιρό. Αλλά και από τη θανατηφόρα μενεξεδένια ακτινοβολία που εκπεμπόταν από τον αστέρα του πλανήτη τους και από την οποία δεν τους προστάτευε πια το στρώμα του όζοντος, επειδή οι παλαιότερες δραστηριότητές τους είχαν ως συνέπεια να μην έχει πια ο πλανήτης τους στρώμα όζοντος. Μερικοί από τους χημικούς επεξεργαστές τους αφαιρούσαν δηλητηριώδεις ουσίες από τον αέρα που ενέπνεαν και από τα τρόφιμα και το νερό που κατανάλωναν. Κάποιες συσκευές τους βοηθούσαν να μην τρελαθούν από το αφόρητο βουητό που κατέκλυζε κάθε σημείο του κόσμου τους (οι συσκευές αυτές ήταν μηχανήματα απορρόφησης του ήχου και εξουδετέρωσης των συχνοτήτων). ΄Αλλοι επεξεργαστές μείωναν τις εκτυφλωτικές λάμψεις και αναλαμπές που συνόδευαν τη λειτουργία των βιομηχανιών τους.

Υπήρχαν μερικά απομονωμένα μέρη στον πλανήτη τους όπου οι Ένα Κόμμα Πέντε μπορούσαν να μείνουν γυμνοί και να επιβιώσουν. Τα μέρη αυτά ήταν οι αίθουσες αναπαραγωγής και τοκετού, αλλά και κάποιοι χώροι όπου μπορούσαν να γίνουν ιατρικές εξετάσεις και χειρουργικές επεμβάσεις. Δεν υπήρχαν πολλά τέτοια. Επειδή ήταν τόσα αυτά τα οποία οι Ένα Κόμμα Πέντε έπρεπε να έχουν στο νου τους, να εξουδετερώνουν ή να προβλέπουν στο ρημαγμένο κόσμο τους, τα μέρη αυτά δεν ήταν μόνο ελάχιστα, αλλά και ακριβά.[...]

Σελ.:104-105

Δεν θα φανταζόμασταν ποτέ τους Γαλαξιακούς Άρχοντες ως καλλιεργητές. Ωστόσο ενθάρρυναν κάποιες καλλιέργειες, και είναι παράδοξο το γεγονός ότι οι χωρικοί που ζούσαν στη Γη στη διάρκεια του Μεσαίωνα έκαναν κάτι παρόμοιο στους μικρούς αγρούς τους.

Ο αγρός που ενδιέφερε τόσο πολύ τον <<Μπίλ>> ώστε να τον επισκεφτεί ήταν μια έκταση του διαστήματος σε απόσταση αρκετών ετών φωτός.

Με μια πρώτη ματιά, ένας αστρονόμος θα σκεφτόταν ότι το μόνο που υπήρχε εκεί ήταν κενός χώρος. Στην πραγματικότητα, αυτό ακριβώς πίστεψαν οι αστρονόμοι της Γης όταν τον παρατήρησαν για πρώτη φορά. Ωστόσο, αυτός ο χώρος δεν ήταν εντελώς κενός. Πιο λεπτομερείς παρατηρήσεις, που έγιναν εφικτές όταν οι άνθρωποι απέκτησαν καλύτερα τηλεσκόπια, έδειξαν ότι υπήρχε κάτι σε αυτή την έκταση του διαστήματος που έτρεπε το φως, ανακλώντας το μπλε προς μια κατεύθυνση και το κόκκινο προς την αντίθετη.

Αυτό το κάτι, όπως ανέκαθεν γνώριζαν οι Γαλαξιακοί Άρχοντες, ήταν διαστρική σκόνη.[...]

Σελ.: 248-249

[...]Στο αγρόκτημα του <<Μπίλ>> δεν καλλιεργούνταν καλαμπόκι ή βρόμη, Φύονταν μόνο αστέρες -μεγάλοι, μικροί, κάθε είδους` ωστόσο, οι Γαλαξιακοί Άρχοντες προτιμούσαν τους μεγάλους.[...]

Σελ.: 250

[…] Αντίθετα οι <<ποδηλάτες του ουρανού>> προτιμούσαν να κάνουν τα πάντα μόνο με τους μυς τους. Γι’ αυτούς οι εταιρίες κατασκευής αθλητικών ειδών είχαν επινοήσει μια ολόκληρη γκάμα από συσκευές με έλικες. Χάρη στους νανοσωλήνες από άνθρακα-60 -τα ίδια μόρια που μετέτρεψαν τον Ουράνιο Γερανό από ουτοπικό όνειρο σε λειτουργικό μέσο μεταφοράς-, οι συσκευές αυτές ήταν τόσο ελαφριές, ώστε ακόμα και στη Γη μπορούσε κανείς να τις σηκώσει με το ένα χέρι –στη Σελήνη χρησιμοποιώντας μόνο ένα δάχτυλο! […]

 Σελ.: 325

[…] Το καταφύγιο είχε τρία προστατευτικά τοιχώματα και περιλάμβανε τουαλέτες και είκοσι –ακριβώς, είκοσι- εξαιρετικά στενές κουκέτες διαταγμένες σε σειρές των πέντε. Όταν έπρεπε να πας στο καταφύγιο, τα μόνα πράγματα που μπορούσες να έχεις μαζί σου ήταν τα λιγοστά ειδικά ρούχα που φορούσες και σου τα είχαν δώσει στον Ουράνιο Γερανό (ήταν σχεδόν αβαρή, για να γίνεται εξοικονόμηση φορτίου, και τόσο αλέκιαστα όσο επέτρεπε η τεχνολογία ειδών ένδυσης, αφού δεν υπήρχε η δυνατότητα πλύσης), τα φάρμακά σου […]

Σελ.: 327-328

[…] Το φαγητό δε θύμιζε σε τίποτα την πλαστικοποιημένη τροφή που έτρωγαν στο διαστημόπλοιο: σαλάτα, κρέας, ίσως χοιρινό, αλεσμένο και ζυμωμένο σε κροκέτες, φρέσκα φρούτα για επιδόρπιο. <<Τα περισσότερα τρόφιμα τα στέλνουν από τη Γη, ωστόσο οι φράουλες και τα πιο πολλά λαχανικά καλλιεργούνται σε έναν άλλο αγωγό>>, τους είπε η Νατάσα. […]

 Σελ.:331

[…]Είχε εκπλαγεί όταν διαπίστωσε ότι οι κοιτώνες δεν ήταν στον αγωγό όπου βρισκόταν το στάδιο, αλλά σε ένα μικρότερο γειτονικό, που συνδεόταν με το μεγάλο αγωγό μέσω μιας σήραγγας κατασκευασμένης από τους ανθρώπους. […]

Σελ.: 333