Hλιακή καταιγίδα

Τίτλος : Ηλιακή Καταιγίδα

Συγγραφείς : Άρθουρ Κλάρκ

Στέφεν Μπάξτερ

Φοιτήτρια : Μέλη Αγγελική

Σε πρώτη ανάγνωση γίνεται μια προσπάθεια συλλογής στοιχείων που απαρτίζουν την κοινωνία το 2037 τόσο στον πλανήτη Γη όσο και σε πλανήτες που το ανθρώπινο στοιχείο έχει εγκατασταθεί.

Αποσπάσματα:

Ο σταθμός της Διαστημικής Μετεωρολογικής Υπηρεσίας, χωμένος στο τοίχωμα κάποιου κρατήρα που ονομαζόταν Άκλειστο, ήταν από τα πιο αραιοκατοικημένα σημεία της Σελήνης,απλώς μερικοί ημισφαιρικοί θόλοι συνδεδεμένοι με χαμηλοτάβανες σήραγγες, σκεπασμένοι με ένα στρώμα γκρίζας σεληνιακής σκόνης. (σελ.17)

[...]

Η Σιόμπαν ΜακΓκόραν καθόταν μόνη σε μια βαθιά πολυθρόνα. Είχε ξετυλίξει την προσωπική μαλακή οθόνη πάνω στα πόδια της, με ένα φλιτζάνι καφέ στο τραπέζι πλάι της και το τηλέφωνό της περασμένο στο αφτί.[...] Τα φώτα του δωματίου αναβόσβηναν, κάνοντάς την να χάσει τον ειρμό του λόγου της. Άκουσε τη μητέρα της να μουρμουρίζει “και τα λοιπά και τα λοιπά” έκανε η Μαρία με την απαλή μουσική ιρλανδική προφορά της υπερτονισμένης από το μικροσκοπικό ηχείο του τηλεφώνου

[...]

Το ηλεκτρικό ρεύμα παραγόταν από ηλεκτρικούς σταθμούς- που οι περισσότεροι αυτή την εποχή βασίζονταν στην πυρηνική και την αιολική ενέργεια καθώς και στη δύναμη των παλιρροιών ,μα υπήρχαν επίσης μερικές αντίκες που έκαιγαν ακόμα ορυκτά καύσιμα. Οι γεννήτριες έστελναν ποταμούς ηλεκτρικού ρεύματος με καλώδια υψηλής τάσης, μεγαλύτερης των εκατό χιλιάδων βολτ. Αυτά αφού σταματούσαν σε τοπικούς υποσταθμούς και μετασχηματιστές μοιράζονταν σε περισσότερες γραμμές, φτάνοντας τελικά στο επίπεδο των μερικών εκατοντάδων βολτ όταν κατέληγαν σε σπίτια και επιχειρήσεις.(σελ.40)

[...]

Καθώς το δίκτυο της ηλεκτρονικής αλληλεξάρτησης του κόσμου κατέρρεε, έπαυαν να λειτουργούν τα έξυπνα συστήματα που ήταν ενσωματωμένα παντού, από τα αεροπλάνα και τα αυτοκίνητα μέχρι τα κτηρια και τα ρούχα, ακόμα και μέσα στα σώματα των ανθρώπων. Εκείνος ο ταλαίπωρος που είχε κλειστεί μέσα στο δωμάτιο του ξενοδοχείου, ήταν μονάχα το πρώτο θύμα. Το εμπόριο σταμάτησε αφού τα ηλεκτρονικά χρηματοπιστωτικά συστήματα αχρηστεύονταν: η Σιόμπαν παρακολούθησε σε κάποια οθόνη τον μικρό ξεσηκωμό έξω από ένα αυτοματοποιημένο βενζινάδικο, που άρχισε ξαφνικά να μη δέχεται τις εμφυτευμένες πιστωτικές κάρτες. Μόνο τα πιο ισχυρά δίκτυα επιβίωναν, για παράδειγμα τα κυβερνητικά και τα στρατιωτικά. Όπως έμαθε αργότερα η Σιόμπαν, το κτήριο της βασιλικής Εταιρείας τύχαινε να συνδέεται με τις κεντρικές υπηρεσίες μέσω παλιομοδίτικων καλωδίων οπτικών ινών. Το σεβάσμιο ίδρυμα είχε σωθεί από την ίδια του την έλλειψη επενδύσεων για πιο σύγχρονα συστήματα.(σελ. 42)

[...]

''Ποιος είναι;''

''Η πρωθυπουργός''

''Θεέ μου'' το σκέφτηκε λίγο και μετά ρώτησε : ''Σε ποιο;..''

Το τηλέφωνο διαπέρασε το κορμί της και οι μύες του δεξιού χεριού της κοκάλωσαν. Ύστερα το τηλέφωνο τινάχτηκε από τα δάχτυλά της και γλίστρησε πάνω στο τραπέζι, πετώντας γαλάζιες σπίθες.(σελ.55)

[...]

Η Μπιζέζα θα μπορούσε με έναν ψίθυρο να δώσει εντολή στον Αριστοτέλη να κάνει διάφανο ένα κομμάτι της εξώπορτας. Μα ήταν μια αξιωματικός του βρετανικού στρατού,εκπαιδευμένη στην τεχνολογία μάχης, για αυτό ποτέ δεν εμπιστευόταν τις ηλεκτρονικές αισθήσεις. Έτσι κοίταξε μέσα από το παλιομοδίτικο ματάκι της πόρτας.[..] Κουβάλησαν τα ψώνια στη μικρή κουζίνα του διαμερίσματος. Τα περισσότερα από όσα είχε φέρει η Λίντα ήταν είδη πρώτης ανάγκης- γάλα ,ψωμί,προϊόντα από μύκητες, μερικά μαραμένα λαχανικά και μήλα με αρρωστημένη φλούδα. Η Μπιζεζα που παρακολουθούσε τα νέα με μεγάλη προσοχή, ήξερε πως το Λονδίνο βρισκόταν πολύ κοντά στην επιβολή αυστηρού δελτίου στα τρόφιμα. '' Δε θα πιστέψεις τι ουρές υπήρχαν. Μέχρι που είχαν βάλει φρουρούς στις βιτρίνες με τα κρέατα. Ευτυχώς που λειτουργούσαν πια τα ταμεία και δεν χρειάζεται να γίνονται οι λογαριασμοί με το χέρι. Όμως, πολλοί άνθρωποι αποφεύγουν ακόμα να περάσουν από έλεγχο.'' Ένα θέαμα που έβλεπες συχνά μετά την 9η Ιουνίου ήταν η ουλή στους βραχίονες κάποιων που είχαν αντικαταστήσει το εμφυτευμένο τσιπ αναγνώρισης, το αρχικό είχε καταστραφεί από την ηλιακή μανία εκείνης της μοιραίας μέρας.(σελ.61-62-63)

[...]

Η Σιόμπαν ,βέβαια, δεν σκόπευε να παραπονεθεί για τόσο μικρές ατέλειες σε ένα σύστημα τηλεπικοινωνιών που μπορούσε πια αν συνδεθεί κάθε ανθρώπινο πλάσμα με οποιοδήποτε άλλο πάνω σε δύο διαφορετικά ουράνια σώματα- και που, όπως περηφανευόταν η εταιρεία παροχής του, θα κάλυπτε σύντομα και τον Άρη. Μα η καθυστέρηση της προκαλούσε ένα αλλόκοτο συναίσθημα, θυμίζοντάς της ώστε ακόμα και το φως να χρειάζεται έναν αντιληπτό χρόνο μέχρι να τη συνδέσει με την κόρη της. [...]'' και εκείνη την εποχή δεν είχαμε δελτίο διαστημικής μετεωρολογίας. Αν υπήρχε κίνδυνος ,δε θα με άφηναν να πετάξω''(σελ. 67)