expo2100

William Gibson

Neuromancer - Νευρομάντης


Το μυθιστόρημα αυτό επιστημονικής φαντασίας χωρίζεται σε τέσσερα κυρίως μέρη, καθένα από τα οποία αναφέρεται σε κάποια πόλη ή τμήματα αυτής.
Όλες χαρακτηρίζονται από τη χρήση προηγμένης τεχνολογίας ( ολογράμματα, αερόπλοια ) αλλά ταθτόχρονα απαρτίζονται από γνωστά σε εμάς αστικά στοιχεία
( δρόμοι, κτίρια πολυεθνικών εταιριών, αυτοκίνητα, μαγαζιά και καφετέριες)

Μέρος Πρώτο - Σίμπα

σελ 15 " Τώρα κοιμόταν στα φτηνότερα κρεβάτια, κοντά στο λιμάνι, κάτω από τους σωλήνες κρυστάλλων αλογόνου που φώτιζαν ολονυχτίς τις αποβάθρες. Εκεί, η αντανάκλαση
του γκρίζου ουρανού έκρυβε τα φώτα του Τόκιο, ακόμη και το πανύψηλο ολογραφικό σήμα της Fuji Electric Company. Η παραλία του Τόκιο ήταν μια έρημη έκταση
όπου οι γλάροι πετούσαν πάνω από σωρούς άχρηστου φελιζόλ. Πίσω από το λιμάνι ήταν η πόλη, ένα σύμπλεγμα από θόλους εργοστασίων και γυάλινους πύργους που
στέγαζαν τα γραφεία των πολυεθνικών. Το λιμάνι και η πόλη χωρίζονταν από μία στενή λωρίδα με παλιά κτίρια, μια περιοχή χωρίς επίσημη ονομασία. Η Πόλη της
Νύχτας, και στο κέντρο της η συνοικία του Νίνσεϊ. Την ημέρα, τα μπαρ του Νίνσεϊ ήταν κλειστά και έρημα, οι λάμπες νέον σβηστές και τα ολογραφήματα ακίνητα,
σε αναμονή κάτω από το δηλητηριώδη ουρανό. "

σελ 17 "... καθώς ένα αερόπλοιο τίναζε καυτές σπίθες στην πρόσοψη κάποιου ουρανοξύστη."

σελ 30 " Το δάπεδο ήταν καλυμμένο με πράσινο πλαστικό χόρτο. (...) Οι άσπρες κάψουλες από φάιμπεργκλας ήταν τοποθετημένες στη σειρά επάνω σε μεταλλικές σκαλωσιές.
Υπήρχαν έξι σειρές με δέκα κάψουλες η καθεμιά. (...) Η σκαλωσιά με τις κάψουλες ήταν σκεπασμένη με φύλλα κυματιστής λαμαρίνας που κουνιόταν με τον αέρα και
έσταζαν όταν έβρεχε. Οι ίδιες οι κάψουλες όμως ήταν αρκετά ασφαλείς και δύσκολα μπορούσε κανείς να τις διαρρήξει. (...) Οι κάψουλες ήταν τρία μέτρα μακριές και
οι πόρτες τους είχαν πλάτος ένα μέτρο και ύψος μόλις ενάμισυ. Εσπρωξε το μαγνητικό κλειδί του σε μία σχισμή και περίμενε την έγκριση του κεντικού κομπιούτερ.
Οι μαγνητικοί σύρτες τραβήχτηκαν και η πόρτα άνοιξε προς τα πάνω μ' ένα μεταλλικό θόρυβο. Σύρθηκε μέσα και έκλεισε την πόρτα, ενώ άναβαν αυτόματα οι λάμπες
φθορισμού της κάψουλας."

Μέρος Δεύτερο - Πατρίδα, ΜΑΒΑ, Παροικία, Μητροπολίτικος Άξονας Βοστόνης-Ατλάντα

σελ 67 " (...) Είδε την πορφυρή πυραμίδα της Eastern Seaboard Fission Authority πίσω από τους πράσινους κύβους της Mitsubishi Bank of America και πιο πάνω, πολύ
πιο μακριά, είδε τις σπείρες των στρατιωτικών συστημάτων, επιβλητικές και απρόσιτες."

Μέρος Τρίτο - Οδός Ιουλίου Βερν

σελ 122 " Η Σιών είχε ιδρυθεί από μία ομάδα πέντε εργατών (...). Ώσπου να δημιουργήσουν τον πρώτο πυρήνα με τεχνητή βαρύτητα, (...). Από τη γυάλινη σφαίρα του ταξί,
το πρόχειρο κέλυφος της Σιών θύμιζε στον Κέις τις παράγκες της Κωνσταντινούπολης. Οι ανώμαλες ξεθωριασμένες πλάκες που αποτελούσαν το εξωτερικό περίβλημα
είχαν χαραγμένα με λέιζερ διάφορα σύμβολα των Ράστα και τα ονόματα των εργατών που τα είχαν τοποθετήσει. (...) "

σελ 141 " Στέκονταν σε μία φαρδιά λεωφόρο που έμοιαζε να είναι ο πάτος ενός φαραγγιού του οποίου οι απόκρημνες όχθες σχηματίζονταν από βιτρίνες καταστημάτων
τοποθετημένες σύμφωνα με κάποιο πολύπλοκο πλάνο. Το φως έφτανε φιλτραρισμένο μέσα από τις φυλλωσιές της βλάστησης που κρεμόταν από βεράντες και μπαλκόνια
πάνω από τα κεφάλια τους. Ο ήλιος...
Από κάπου ψηλά ερχόταν μία δυνατή άσπρη λάμψη και ο ουρανός είχε το μαγνητοσκοπημένο μπλε της Κυανής Ακτής. Ο Κέις ήξερε πως το φως του ήλιου προερχόταν
από συλλέκτες Lado-Acheson τοποθετημένους κατά μήκος της ατράκτου και πως το χρώμα του ουρανού προερχόταν από τράπεζες μνήμης. Ήξερε πως αν κάποιος <έσβηνε>
τον ουρανό, τότε θα μπορούσε να δει πέρα από το σκελετό, τις λίμνες, τις στέγες άλλων κτιρίων, άλλους δρόμους... Αλλά το σώμα του δεν μπορούσε να το
αισθανθεί.