Vernon Vinge, Rainbow’s End, (2006) Tor Books
(Hugo Award winner, 2007)
Η ιστορία εξελίσσεται στο San Diego της California το 2025. Βρισκόμαστε σε μία εποχή όπου η επαυξημένη πραγματικότητα είναι ενσωματωμένη πλήρως στην καθημερινότητα. Όλοι πλέον μέσω ειδικών φακών επαφής και φορετών υπολογιστών (wearables) είναι συνδεδεμένοι σε έναν ψηφιακό κόσμο που έρχεται και ντύνει, διευρύνει και παραποιεί την πραγματικότητα Έτσι αν και ο φυσικός κόσμος λίγο πολύ μοιάζει με τον σημερινό, δεν αντιστοιχεί απαραίτητα σε αυτό που αντιλαμβάνονται και βιώνουν πια οι άνθρωποι.
Ακολουθούν σύντομες περιγραφές της τεχνολογίας που χρησιμοποιείται ώστε να είναι εφικτή η επαυξημένη πραγματικότητα παράλληλα με κάποιες εφαρμογές της, το πως έχει εξελιχθεί η πόλη και τα κτίρια μαζί με τα αντίστοιχα αποσπάσματα.
Η ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ
Μέσα από ειδικούς φακούς επαφής και ρούχα που είναι εξοπλισμένα με μικροεπεξεργαστές και λέιζερ και λειτουργούν σαν υπολογιστές, ο καθένας ζει πλέον σε μία άλλη διάσταση της πραγματικότητας η οποία είναι επαυξημένη με ψηφιακά μέσα. Σε αυτή τη πραγματικότητα υπάρχουν επίσημα υπόβαθρα τα οποία προεπιλέγουν πως θα βλέπει κάποιος τα κτίρια, τους δρόμους και τον περίγυρό του γενικότερα. Ακόμα υπάρχουν ομάδες που δημιουργούν νέες πραγματικότητες εμπνευσμένες από την ιστορία, τη λογοτεχνία κτλ και τις οποίες μπορεί κανείς να επιλέξει για υπόβαθρό του. Μέσα σε αυτόν τον κόσμο είναι επίσης εφικτή η τηλε-παρουσία, που μοιάζει με συνδιάσκεψη με ολογράμματα, μπορεί όμως να γίνει ανά πάσα στιγμή. Όλα αυτά είναι εφικτά μέσα από ένα σύστημα μικρομηχανών που είναι τοποθετημένες σχεδόν παντού, σε τοίχους, σε δέντρα, στο δρόμο κτλ.
[...]
«Ο Reed Weber έχει κάνει πολλά από αυτά. Και μπορώ να μάθω εγώ τον Robert να χρησιμοποιεί την Epiphany.» Χτύπησε ελαφρά το χέρι του. «Μην ανησυχείς, Robert. Μόλις μάθεις να φοράς μπορείς να μάθεις τα πάντα. Τώρα είσαι σε μια παγίδα, είναι σαν να βλέπεις τον κόσμο μέσα από μια μικρή τρύπα, βλέπεις μόνο αυτό που μπορείς να δεις με γυμνά μάτια - και τι παίρνεις από αυτό και μόνο;» Είπε δείχνοντας το μαγικό χαρτί που ήταν χωμένο στην τσέπη του πουκαμίσου του. «Με λίγη εξάσκηση θα είσαι σε θέση να δεις και να ακούσεις όπως όλοι μας.»
"Reed Weber has done a lot of that. And I can teach Robert to wear." She patted his arm. "Don't worry, Robert. Once you learn to wear, you can learn anything. Right now, you're in a trap; it's like you're seeing the world through a little hole, just whatever your naked eye sees — and what you can get from that'' She pointed at the magic foolscap that was tucked into his shirt pocket. "With some practice you shouldbe able to see and hear as good as anyone." (σελ.22)
[...]
Φορετοί υπολογιστές, τι ιδέα. Το PC της IBM συναντά την υψηλή-μόδα Epiphany. Στην πραγματικότητα, o Robert θα μπορούσε να έχει μπερδέψει τα νέα του ρούχα με συνηθισμένα ενδύματα. Βέβαια, τα πουκάμισα και τα εσώρουχα δεν ήταν του γούστου του. Είχαν κεντημένα σχέδια παντού και εσωτερικά και εξωτερικά. Αλλά το κέντημα ήταν αντιληπτό κυρίως με την αφή παρά με το μάτι, ο Juan Orozco έπρεπε να του δείξει ειδικές θεάσεις για να αποκαλυφθεί το δίκτυο των μικροεπεξεργαστών και των λέιζερ που υπήρχαν. Το κύριο πρόβλημα ήταν οι φακοί επαφής. Έπρεπε να τους βάζει κάθε πρωί και να τους φοράει όλη την ημέρα. Υπήρχαν συνεχώς σπιθίσματα και λάμψεις στα μάτια του, με λίγη εξάσκηση όμως, κατάφερε να τις ελέγξει. Αισθάνθηκε μια στιγμή απόλυτης ευτυχίας την πρώτη φορά που κατόρθωσε να πληκτρολογήσει μια ερώτηση σε ένα εικονικό πληκτρολόγιο και να δει την απάντηση της Google να αιωρείται μπροστά του... Υπήρχε ένα αίσθημα δύναμης στο να είσαι σε θέση να αντλήσεις απαντήσεις από το πουθενά.
Wearable computers, what a concept. IBM PC meets Epiphany-brand high-fashion. In fact, Robert might have mistaken his new wardrobe for ordinary clothes. True, the shirts and pants were not a style he favored. There were embroidered patterns both inside and out. But the embroidery was more noticeable to the touch than the eye; Juan Orozco had to show him special views to reveal the net of microprocessors and lasers. The main problem was the damn contact lenses. He had to put them on every morning and then wear them all day. There were constant twinkles and flashes in his eyes. But with practice, he got control of that. He felt a moment of pure joy the first time he managed to type a query on a phantom keyboard and view the Google response floating in the air before him... There was a feeling of power in being able to draw answers out of thin air. (σελ.64)
[...]
Ο Robert ανασήκωσε τους ώμους αλληθωρίζοντας. Ξαφνικά το έπιασε: ο επισκέπτης του στεκόταν στη μέση της κρεβατοκάμαρας. Αυτό πρέπει να πω στο Juan! Ήταν η πρώτη πραγματική τρισδιάστατη επιτυχία του, με όλα όσα το παιδί είχε υποστηρίξει για την αμφιβληστροειδική ζωγραφική. Ο Robert σηκώθηκε και περπάτησε στο πλάι, κοιτάζοντας πίσω από τον επισκέπτη. Η εικόνα ήταν τόσο στερεά, τόσο πλήρης. Χμ. Και όμως ο επισκέπτης έριχνε τις σκιές αντίθετα προς τον πραγματικό φωτισμό. Αναρωτιέμαι ποιανού λάθος είναι;
...
Περπάτησε πέρα δώθε μπροστά από τον επισκέπτη. Ήταν ακόμα έκπληκτος από τη φύση του μηνύματος. «Μόνο αυτό ζητάω, λίγο από τον πολύτιμο χρόνο σας, κύριε!...» Κοίταξε τριγύρω το δωμάτιο του Robert, πιθανώς βλέπει το δωμάτιο στη πραγματική του διάσταση. Ο Robert δεν πρόλαβε να εγκαταστήσει ψεύτικο υπόβαθρο. Κάτι που θα του’δειχνε ο Juan χθες...
Robert squinted and shrugged, squinted again. And then suddenly he got it right: his visitor was standing in the middle of the bedroom. I have to tell Juan about this! It was his first real three-dimensional success, and everything that the kid had claimed about retinal painting. Robert stood and stepped to the side, looking behind the visitor. The image was so solid, so complete. Hmm. And yet the visitor cast shadows contrary to the real lighting. I wonder whose fault that is?
....
Robert walked back and forth in front of the visitor. He was still boggled by the medium of the message. "Just a small amount of your precious time, sir! That's all I ask. And — " He looked around Robert's room, probably seeing what was truly there. Robert had not had a chance to set up false backgrounds. Juan had been going to show him that yesterday.. (σελ.64)
[...]
Ο Robert απομακρύνθηκε από το παράθυρο, ξάπλωσε στο κάθισμα και κατέφυγε σε άλλους κόσμους. Χρωματισμένοι χάρτες εμφανίστηκαν μπροστά στα μάτια του. Υπήρχαν πραγματικότητες που ήταν γεωγραφικά μακρινές, καμία σχέση με το Σαν Ντιέγκο. Μάλλον είναι όπως οι μαλακίες του κυβερνοχώρο της δεκαετίας του '80 και του '90. Τελικά επέλεξε ένα παράθυρο που υποσχόταν «δημόσια τοπική πραγματικότητα». Ναι. Μόνο διακόσιες χιλιάδες επιλογές για αυτό το μέρος της κομητείας του Σαν Ντιέγκο. Επέλεξε μία τυχαία. Έξω από το αυτοκίνητο άλλαξε το σκηνικό, στις βουνοπλαγιές Νorth County χάθηκε κάθε κρήριο. Ο δρόμος πια είχε μόνο τρεις παρόδους και τα αυτοκίνητα μετατράπηκαν σε μοντέλα από τη δεκαετία του '60. Παρατήρησε την ετικέττα στο παρμπριζ του αυτοκινήτου (τώρα ένα Ford Falcon): Ιστορική κοινωνία του Σαν Ντιέγκο. Λίγο λίγο, αναδημιουργούσαν το παρελθόν. Μεγάλα κομμάτια του 20ού αιώνα ήταν διαθέσιμα για τους ανθρώπους που αναζητούν απλούστερες εποχές.
...
Τι λες για Terry Pratchett; Εντάξει. Τα οικοπεδοποιημένα τμήματα έγιναν πυλός πια. Το αυτοκίνητό του έγινε ένα επιδέξιο χαλί, που αιωρούνταν πάνω σε μια πλαγιά που πριν από μια στιγμή βρισκόταν ο δρόμος Mountain Meadow. Στην κοιλάδα μπροστά, υπήρxαν ζωηρόχρωμες σκηνές με σήματα ζωγραφισμένα με μια μονοκονδυλιά που έκανε το ρωμαϊκό αλφάβητο να μοιάζει με αραβική καλλιγραφία. Μπορούσες να δεις και ένα μέρος του ωκεανού στο δυτικά της κοιλάδας. Και ιστιοφόρα;
...
Ο Robert βγήκε από τις εικόνες Pratchett. Υπήρξαν κι άλλες θεάσεις: όπως Tolkien , και πράγματα εντελώς άγνωστα.
Robert leaned back from the window and reached out to wider universes. Colored maps appeared before his eyes. There were realities that were geographically far away, not overlaid upon San Diego at all. Those must be like the cyberspace crap of the eighties and nineties. Finally he got a window that promised "public local reality only." Yeah. Only two hundred thousand of them for this part of San Diego County. He chose at random. Outside the car, the North County hillsides were swept clean of the subdivisions. The road had only three lanes and the cars were out of the 1960s. He noticed the tag on the windshield of his car (now a Ford Falcon): San Diego Historical Society. Bit by bit, they were reconstructing the past. Big hunks of the twentieth century were available for people who wanted those simpler times. Robert almost
....
How about Terry Pratchett? Okay. The subdivisions were adobe now. His car was an artfully contorted carpet, swooping down a grassy slope that a moment ago had been the grade north of Mountain Meadow Road. In the valley ahead, there were colorful tents with signs painted in a cursive script that made the roman alphabet look vaguely like Arabic calligraphy. There was a scrap of ocean visible in the long, westward-tending valley. And sailing ships?
...
Robert shifted away from the Pratchett imagery. There were others: Tolkien views, and things he couldn't recognize even from their labels (σελ.111)
Ο Alfred δεν απάντησε άμεσα, αλλά στράφηκε προς το πλάσμα που καθόταν στο τραπέζι «Καλως ήρθες στη Βαρκελώνη, κύριε Λαγέ» είπε. Χαιρέτησε τους πύργους της Sagrada Familia που ξεπρόβαλαν απέναντι. Ο καθεδρικός φαινόταν καλύτερα χωρίς τη χρήση εικονικής επάυξησης, στην τελική η αρχιτεκτονική του Gaudi ήταν αρκετά κραυγαλέα ακόμα και για τους σύγχρονους αναθεωρητές. «Ξέρεις άραγε γιατί επιλέξαμε αυτή τη τοποθεσία για τη συνάντησή μας;»
Ο Λαγός ρούφηξε το τσάι του. Το βλέμμα του κινήθηκε με έναν καθόλου λαγουσίσιο τρόπο στα πλήθη που περνούσαν μπροστά από τα τραπέζια, στα κοστούμια και τα σώματα των τουριστών και των ντόπιων. «Αχ, δεν είναι η Βαρκελώνη ένα μέρος για το ωραίο και το παράξενο; μια από τος λίγες μεγάλες πόλεις του 20ου αιώνα της οποίας η γοητεία επιβιώνει ακόμα; ... Ο Λαγός ανασήκωσε τους ώμους «Αλλά απ΄την άλλη, ίσως εσείς οι δύο να είστε χιλιόμετρα μακρυά»
Η Keiko γέλασε «Μην είσαι τόσο αμφίβολος» είπε μιλώντας με απόλυτα τεχνιτή προφορά και σύνταξη. «Είμαι πολύ χαρούμενη να βρίσκομαι στο Park Guell αυτή τη στιγμή και να νιώθω την πραγματικότητα με τα ίδια μου τα χέρια.»
(Mitsuri - κρυφό μύνημα σε Braun και Vaz) «Στην πραγματικότητα είμαι στο γραφείο μου, κι απολαμβάνω το σεληνόφως στο Τόκιο»
Alfred didn't reply directly. Instead, he turned to the creature sitting on the table. "Welcome to Barcelona, Mr. Rabbit," he said. He waved at the towers of the Sagrada Familia, which soared up and up from just across the street. The cathedral was best seen without virtual elaboration; after all, the reality of Gaudi architecture was gaudy beyond the imagination of modern revisionists. "Do you have any idea why we selected this location for our meeting?"
The rabbit sipped its tea. Its gaze slid in a very un-rabbity way to take in the noisy crowds that swept past the tables, to scan the costumes and body-plans of tourists and locals. "Ah, is it that Barcelona is a place for the beautiful and the bizarre, one of the few great cities of the twentieth century whose charm survives in the modern world? ... The rabbit shrugged. "But then again, maybe you two are thousands of kilometers away."
Keiko laughed. "Oh, don't be so indecisive," she said, speaking with a completely synthetic accent and syntax. "I'm quite happy to be in Pare Güell right now, feeling reality with my very own real hands."
Mitsuri — > Braun, Vaz:
Ο Keiko και ο Günberk έμειναν για λίγο ακόμα, αλλά ένα πραγματικό τραπέζι σε καφετέρια στη C. de Saedenya κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ δεν ήταν το κατάλληλο μέρος για έναν εικονικό τουρίστα. Ο σερβιτόρος επέστρεφε συνεχώς ρωτώντας τον Alfred αν χρειάζεται κάτι ακόμα. Αν κι είχαν νοικιάσει το τραπέζι για τρία άτομα, υπήρχε πλήθος από πραγματικούς ανθρώπους που περίμεναν να κάτσουν.
Keiko and Günberk stayed a few minutes more, but a real café table on C. de Sardenya in the middle ofthe festival was not the proper place for virtual tourists. The waiter kept circling back, inquiring if Alfred needed anything more. They were paying table rent for three, but there were crowds of real people waiting for the next available seating. (σελ. 9)
Η ΠΟΛΗ
Οι πόλεις φαίνεται να μοιάζουν με τις σημερινές, με πυκνοκατοικημένες περιοχές και την αναμενόμενη εξάπλωση. Υπονοείται όμως αν όχι καθολική, η εν μέρη εξάλειψη του ιδιωτικού αυτοκινήτου, που έχει αντικατασταθεί από ένα σύστημα συνεχώς μετακινούμενων αυτόματων οχημάτων που βρίσκονται στη διάθεση των πολιτών ανά πάσα στιγμή.
[…]
Αυτή ήταν σίγουρα μια από εκείνες τις ημέρες μελλοντικού-σοκ. Ο Robert κατέβασε το παράθυρο και αισθάνθηκε το αερακι. Οδηγούσε βόρεια στον αυτοκινητόδρομο 1-15. Τα πάντα γύρω ήταν πυκνοδομημένα προάστια σαν τα περισσότερα αστικά μέρη της Καλιφόρνια του 20ου αιώνα, εκτός του ότι τα σπίτια ήταν πιο μονότονα και τα εμπορικά κέντρα μοιάζαν περισσότερο με αποθήκες. Περιέργως, υπήρχαν εμπορικά κέντρα ακόμα και σε αυτόν τον καινούργιο κόσμο. Είχε ψωνίσει σε μερικά από αυτά. Κάποιες περιοχές είχαν αρκετή συμπαγή αρχιτεκτονική. Αγορές «Για τον γέρο στη καρδιά» ήταν το ρητό τους, αυτό δεν θα είχε λειτουργήσει το 2000.
This had definitely been one of those future-shock days. Robert rolled down the window and felt the breeze sweep by. He was driving north on 1-15. All around was a dense suburbia much like the most built-up parts of twentieth-century California, except that here the houses were a little drabber and the shopping malls were more like warehouse districts. Strangely, there were real malls, even in this brave new world. He had shopped in a couple of them. Some places had plenty of solid architecture. Shopping "for the old at heart" was their motto; that would not have worked in 2000. (σελ.111)
[…]
«Ναι» είπε ο Jerry, χαμογελώντας έτσι όπως κάνει όταν ήταν κάτι πραγματικά διασκεδαστικό ή ντροπιαστικό επρόκειτο να συμβεί. Οι τρεις τους ακολούθησαν τη συνηθισμένη διαδρομή κατά μήκος του καναλιού αντιπλημμυριακής προστασίας. Η μπετονιένια σκάφη ήταν ξηρή και κατάλευκη, και εκτείνονταν στο φαράγγι πίσω από την οικοπεδοποιημένη Mesitas. Οι λόφοι επάνω ήταν καλυμμένοι με iceplant και manzanita (φυτά) μπροστά υπήρχε ένα κηπάριο από θαμνώδεις βαλανιδιές. Τι άλλο να περιμένεις στο Σαν Ντιέγκο μέσα Οκτώβρη; Τουλάχιστον στο πραγματικό κόσμο. Το φαράγγι δεν ήταν νεκρή ζώνη. Κάθε άλλο. Η διεύθυνση αντιπλημμυριακής προστασίας κράτησε ολόκληρη την περιοχή εκσυγχρονισμένη, και το δημόσιο υπόβαθρο ήταν εξίσου περιποιημένο όσο αυτό που έβρισκες στους δρόμους της πόλης. Ενώ περπατούσαν ο Juan ανασήκωσε τους ώμους και έκανε ένα μικρό σπασμό. Αυτό ήταν αρκετό για την Epiphany. Τα σκηνικά άλλαξαν σε αυτά του «Κόσμου της επικίνδυνης γνώσης» του Hacek : Τα manzanita μεταμορφώθηκαν σε φολιδωτά πλοκάμια. Τα σπίτια που ακουμπούσαν το φαράγγι ήταν πια μεγάλα και από βαρειά ξυλεία, με σημαίες να κυματίζουν. Ψηλά και μπροστά ήταν ένα κάστρο, το σπίτι του μεγάλου δούκα Hwa Feen (στην πραγματικότητα, το παιδί που έκανε τα περισσότερα για να διατηρηθεί αυτός ο κύκλος χρηστών). Ο Juan έντυσε τα δίδυμα με δερμάτινη πανοπλία σαν του Ιππότη Φύλακα. «Εϊ, Jer, κοίτα» Ο Juan ακτινοβολούσε, και περίμενε τα δίδυμα να προσαρμοστούν στη δική του θέαση. Εξασκούνταν μια εβδομάδα για να εφαρμόσει αυτά τα εφέ. Ο Fred, δεχόμενος τα σκηνικά που είχε δημιουργήσει ο Juan είπε. «Αυτά είναι παλιά, Juanito.» Κοίταξε το κάστρο στο λόφο. «Εξάλλου ο Howie Fein είναι ένα dwit.» «Ω.» ο Juan έδιωξε το σκηνικό μέσω ενός άτσαλου καταρράκτη και ο πραγματικός κόσμος επανήλθε, πρώτα το τοπίο, έπειτα ο ουρανός, έπειτα τα πλάσματα και τα κοστούμια. «Μα σου άρεσε την προηγούμενη εβδομάδα.»
"Yeah," said Jerry, smiling the way he did when something really fun or embarrassing was on the way. The three followed the usual path along the flood control channel. The concrete trough was dry and bone white, winding its way through the canyon behind the Mesitas subdivision. The hills above them were covered with iceplant and manzanita; ahead, there was a patch of scrub oaks. What do you expect of San Diego North County in early October? At least in the real world. The canyon was not a deadzone. Not at all. County Flood Control kept the whole area improved, and the public layer was just as fine as on city streets. As they walked along, Juan gave a shrug and a twitch just so. That was enough cue for his Epiphany wearable. Its overlay imagery shifted into Hacek's Dangerous Knowledge world: The manzanita morphed into scaly tentacles. Now the houses that edged the canyon were large and heavily timbered, with pennants flying. High ahead was a castle, the home of Grand Duke Hwa Feen — in reality, the local kid who did the most to maintain this belief circle. Juan tricked out the twins in the leather armor of Knights Guardian. "Hey, Jer, look." Juan radiated, and waited for the twins to slide into consensus with his view. He had been practicing a week to get these visuals in place. Fred looked up, accepting the imagery that Juan had conjured. "That's old stuff, Juanito." He glanced at the castle on the hill. "Besides, Howie Fein is a dwit." "Oh." Juan released the vision in an untidy cascade. The real world took back its own, first the landscape, then the sky, then the creatures and costumes. "But you liked it last week." Back when, Juan now remembered, Fred and Jerry had been maneuvering to oust the Grand Duke (σελ.24)
[…]
Ο Robert πήρε ένα αυτοκίνητο προς την πανεπιστημιούπολη. Για κάποιο λόγο, δεν μπορούσε να έχει σαφή εικόνα του Sharif μέσα στο αυτοκίνητο. Ακουγόταν μόνο η φωνή του από μακριά, που τον ρωτούσε πως του φάνηκαν όλα όσα είδαν, και που εξηγούσε όταν ο Robert φαινόταν κάπως μπερδεμένος.
...
Ο Robert είχε οδηγήσει πέρα από τα περίχωρα της πανεπιστημιούπολης παλιά, σήμερα θα έβλεπε τι είχε απογίνει τελικά ο τόπος. Βγαίνοντας από το Fallbrook, υπήρχαν οι συνηθισμένες οικοπεδοποιήσεις, συνήθης και βαρετές. Αλλά ακριβώς βόρεια της πανεπιστημιούπολης, πέρασαν μπροστά από άπειρα γκριζοπράσινα κτήρια. Ενίοτε, εκτείνονταν πάνω απ΄τα φαράγγια κλειστοί, χωρίς παράθυρα αεροδιάδρομοι. «Εργαστήρια βιοεπιστημών», εξηγεί χαρωπά ο Sharif. «Κυρίως είναι υπόγεια.». Είπε γεμίζοντας την Epiphany του Robert με κέρσορες σε εικόνες και λεπτομέρειες. Χμ. Οπότε αυτές οι χωρίς πόρτες και παράθυρα δομές δεν ήταν κάποιο πείραμα του 21ου αιώνα στις εργατικές κατοικίες. Στην πραγματικότητα, μέσα δεν υπήρχαν περισσότερο από μερικές δεκάδες ανθρώπων. Οι διάδρομοι ήταν για τη μεταφορά βιοδειγμάτων
....
Το αυτοκίνητό του πήγε στο Torrey Pines Road. Οι διασταυρώσεις ήταν σχεδόν όπως τις θυμόταν αν και δεν υπήρχαν πια φωτεινοί σηματοδότες ούτε στοπ. Η κυκλοφορία επιτυγχάνονατν ομαλά και με απόκοσμη χάρη. Κάποια μέρα πρέπει να γράψω ένα ποιήμα για τη μυστική ζωή των αυτοκινήτων. Δεν είχε δει ποτέ μια στάση να κρατά περισσότερο από όσο χρειάζεται μία αποβίβαση ή επιβίβαση. Στην έρημο, το αυτοκίνητό του είχε αναχωρήσει σχεδόν αμέσως, εγκαταλείποντάς τον. Αλλά με το που επέστρεψε στο δρόμο, κάποιο άλλο είχε ήταν ήδη εκεί να τον περιμένει. Οι μηχανές κινούνταν συνεχώς. Τις φαντάστηκε να κάνουν κύκλους και να ελίσσονται συνέχεια ώστε κανένας πελάτης να μη χρειαστεί να περιμένει παρά μερικές στιγμές. Αλλά τι κάνουν τη νύχτα όταν η κίνηση είναι λιγοστή;
Robert took a car down to campus. For some reason, he couldn't get a clear image of Sharif inside the automobile. There was just his voice chattering away, asking Robert for his opinion of everything they saw, offering opinions and facts whenever Robert seemed even faintly puzzled.
Robert had driven past the outskirts of campus before; today he would see what the place had finally become. Coming out of Fallbrook, there were the usual subdivisions, unexceptional and dull. But just north of campus, he drove past endless gray-green buildings. Here and there, windowless walkways stretched across the canyons. "Bioscience labs," Sharif cheerfully explained. "They're mostly underground." He fed Robert's Epiphany with pointers to images and details. Ah. So these doorless, windowless structures were not some twenty-first-century experiment in communal living. In fact, there weren't more than a few dozen people inside them. The connecting corridors were for biosample transport.
Monstrous things might gestate in these buildings and in the caverns below. But salvation, too. Robert gave them a little salute. Reed Weber's heavenly minefield was created in places like these. These were the anterooms to UCSD. He braced himself for unintelligible futurism: the main campus. His car drove down Torrey Pines Road. The intersections were almost as he remembered, though there were no traffic lights and no stopping. Cross traffic interleaved with smooth and eerie grace. Someday I must write a lighthearted piece about the secret life of automobiles. He had never seen one stop for much longer than it took passengers to get off and on. Out in the desert, his car had departed almost immediately, stranding him. But by the time he got back to the road, another had pulled up. The devices were always moving. He imagined them circling the county, forever maneuvering so that no customer ever need wait more than a few moments. But what do they do at night, when business is scarce? (σελ.65-66)
[…]
Εν πάση περιπτώσει, οι παλιοί χώροι στάθμευσης στη βόρεια πλευρά της πανεπιστημιούπολης είχαν εξαφανίστεί και αντικατασταθεί με γήπεδα και χάρτινους πύργους γραφείων... «Τίποτα δεν είναι ίδιο, ακόμη και εκεί που παραμένουν τα παλιά κτήρια». Στην πραγματικότητα, φαίνεται να υπάρχει περισσότερος ανοιχτός χώρος απ’όσο θυμόταν από τη δεκαετία του '70
...
«Το UCSD είναι μια ασυνήθιστη πανεπιστημιούπολη, λιγότερο παραδοσιακή από οποιαδήποτε άλλη στο UC. Τα περισσότερα από τα κτήρια επανοικοδομήθηκαν μετά από το σεισμό του Rose Canyon. Ορίστε η επίσημη θέαση.» Ξαφνικά τα κτήρια ήταν από εύρωστο, ενισχυμένο σκυρόδεμα, όπως θυμόταν... Ο Robert έδειωξε το ψεύτικο υπόβαθρο με μία κίνηση του χεριού που του είχε δείξει νωρίτερα ο Juan. «Κάτω τα χέρια σου από τη κύρια θέαση κύριε Sharif»
In any case, the old parking lots on the north side of campus were gone, replaced by gaming fields and house-of-cards-style office buildings. Robert had the car drop him at the edge of the old campus, near where Applied Physics and Math used to be. "Nothing looks the same, even where there were buildings before." In fact, there seemed to be more open space than he remembered from the seventies.
"UCSD is an unusual campus, less traditional than any other in the UC system. Most of the buildings were rebuilt after the Rose Canyon earthquake. Here's the official view." Suddenly the buildings were sturdy, reinforced concrete, much as he remembered. Robert waved the fakery away, a gesture Juan had showed him early on. "Hands off the main view, Mr. Sharif."(σελ.66)
[…]
ΤΑ ΚΤΙΡΙΑ
Στη μορφολογία των κτιρίων φαίνεται να μην υπάρχουν έντονες αλλαγές, η πλειοψηφία όμως κρύβει εξελιγμένη τεχνολογία και σε όλα υπάρχουν εφαρμογές της ψηφιακής τεχνολογίας που επηρεάζουν άμεσα τη μορφή και τη λειτουργία τους. Οι όψεις αλλά και το εσωτερικό των κτιρίων είναι προκαθορισμένες στον ψηφιακό κόσμο και δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη φυσική τους υπόσταση. Υπάρχει η επίσημη μορφή τους που καθορίζει τα υλικά, τις υφές, τα χρώματα κτλ και που είναι όμως εικονική. Επίσης υπάρχει μία νέου είδος κατασκευή, τα λεγόμενα house of cards, που φαίνεται να είναι ελαφριές κατασκευές, οι οποίες αποκτούν στιβαρή και συμπαγή ποιότητα εικονικά.
[…]
Στον Juan άρεσε να κάθεται δίπλα από τον εξωτερικό τοίχο, ειδικά όταν ήταν είχε μάθημα στο τρίτο πάτωμα. Μπορούσες να αισθανθείς την ήπια ταλάντευση των τοίχων πέρα δώθε καθώς το κτήριο κρατούσε την ισορροπία του. Κάτι που έκανε τη μητέρα του πραγματικά νευρική. «Ένα δευτερόλεπτο διακοπής του συστήματος και όλα θα καταρρεύσουν!» είχε παραπονεθεί σε μια συνεδρίαση του PTA. Όμως οι χάρτινοι πύργοι ήταν φτηνή κατασκευή και θα μπορούσε να αντέξει και να χειριστεί έναν μεγάλο σεισμό σχεδόν τόσο εύκολα όπως χειρίζετα το πρωινό αεράκι.
Juan liked to sit by the outer wall, especially when the classroom was on the third floor. You could feel the wall sway gently back and forth as the building kept its balance. That sort of thing made his ma real nervous. "One second of system failure and everything will fall apart!" she had complained at a PTA meeting. On the other hand, house-of-cards construction was cheap — and it could handle a big earthquake almost as easily as it did the morning breeze. (σελ.31)
[…]
Τους οδήγησε στον όροφο προσπερνώντας τους ανελκυστήρες. «Η είσοδος από τα κλιμακοστάσια έχει την καλύτερη ατμόσφαιρα.» Ο Winnie Blount μόρφασε, αλλά ο Robert παρατήρησε ότι ακολουθούσε. Οι σκάλες ήταν αμυδρά φωτισμένες. Με γυμνό μάτι έβλεπες τοίχους από μπετό, συρραμένους εδώ και εκεί με τις αργυροειδείς γραμμές όπως φαίνονταν κι απ΄έξω. Καθώς πέρασε την πόρτα, η θέαση του Robert άλλαξε σε κάποιου είδους προγραμματισμένη βελτίωση: τώρα ο φωτισμός προέρχονταν από λαμπτήρες αερίου που βρίσκονταν στους τοίχους. Το σκιασμένο σκυρόδεμα εξαφανίστηκε. Αυτοί οι τοίχοι ήταν χτίσμένοι με μεγάλες πέτρες, τοποθετημένες και σμιλευμένες με τρομερή ακρίβεια. Ο Robert προσπάθησε να αγγίξει τον τοίχο, αλλά τράβηξε απότομα το χέρι μόλις αισθάνθηκε την γλιστερή πέτρα αντί το καθαρό σκυρόδεμα! Ο Rivera γέλασε. «Περίμενες τη συνηθισμένη απογοήτευση, σωστά, ο Δρ Gu;» Όταν η αφή έρχεται σε αντίθεση με την οπτική ψευδαίσθηση. «Ναι» O Robert άφησε το χέρι του να σύρθει πάνω στις πέτρες, ανακαλύπτοντας μαλακά μπαλώματα λειχήνας. «Η πανεπιστημιακή διεύθυνση φέρθηκε πολύ έξυπνα σ’αυτό. Στρατολόγησαν διάφορες ομάδες - και τους ενθάρρυναν να εγκαταστήσουν απτά γκράφιτι. Μερικά από τα υποστυλώματα είναι εντυπωσιακά ακόμη και χωρίς τα οπτικά εφέ.»
He led them around the floor, past the elevators. "The stairway entrance has the best ambience." Winnie Blount grimaced, but Robert noticed that he was tagging along. The stairwell was dimly lit. The naked-eye view showed concrete walls, seamed here and there with the silvery lines he had seen from the outside. As he stepped through the doorway, Robert's view shifted to some kind of standard enhancement: now the lighting came from gas mantle lamps set in the walls. The shadowed concrete was gone. These walls were built from large stones, squared with chisels, fitted together with scarcely room for mortar. Robert reached out to touch the wall, snatched his hand back as he felt slippery stone — not clean concrete! Rivera laughed. "You're expecting the usual disappointment, right, Dr. Gu?" When touch contradicted visual illusion."Yeah." Robert let his hand trail over the stone blocks, trace out the softer patches of lichen."University administration has been very clever about this. They enlisted the belief-circle community —and encouraged them to install touchy-feely graffiti. Some of the props are impressive even without the visual overlays." (σελ.105)
[...]
«Πρώτο, ε;» είπε ο Parker. «σχεδόν εύχομαι να είχα την Epiphany » «Ν-Ναι.» Ο Robert στηρίχθηκε σε ένα κοντινό ράφι. Το ξύλο ήταν αληθινό, παχύ, και στερεό. Έστρεψε το βλέμμα του κάτω στο ισόγειο και κοίταξε προς τα έξω κατά μήκος του διαδρόμου. Η πορεία ανάμεσα στα ράφια είχε παραμορφωθεί – και δεν τελείωνε στον εξωτερικό τοίχο που θα’ πρεπε να είναι εκεί, μόνο τριάντα ή σαράντα πόδια μακριά. Αντ' αυτού, εκεί όπου θα πρέπει να είναι τα παράθυρα, υπήρχαν κρεμαστά ξύλινα σκαλοπάτια. Ήταν το είδος της ξυλουργικής που είχε αγαπήσει στα παλαιά καταστήματα μεταχειρισμένων βιβλίων. Πέρα από τα σκαλοπάτια, τα ίδια τα ράφια μοιάζαν να γέρνουν, σαν η ίδια η βαρύτητα να έδειχνε σε μια διαφορετική κατεύθυνση. «Τι είναι όλο αυτό;»
"Neat, huh?" said Parker. "I almost wish I was wearing." "Y-Yeah." Robert steadied himself on a nearby rack. The wood was real, thick, and solid. He brought his gaze down to floor level and looked outward along the aisle. The path through the stacks was twisted — and it didn't end at the external wall that must be there, just thirty or forty feet away. Instead, about where the windows should be, there were sagging wooden steps. It was the sort of ad hoc carpentry he had loved in old used-book stores. Beyond the steps, the stacks themselves seemed to be tilted, as though gravity itself were pointing in a different direction. "What is all this?" (σελ.106)
[...]
Η βιβλιοθήκη Geisel ήταν ένα από τα λίγα κτήρια που δεν αντικαταστάθηκαν μετά από το σεισμό του Rose Canyon. Αντ' αυτού, εγκατέστησαν την «αυτόματη σταθεροποίηση» στο παλιό πλαίσιο. « Με αυτόν τον τρόπο η διεύθυνδη σκέφτηκε ότι αυτό θα έδινε ένα πρόσθετο ρεαλισμό»
And for a wonder, Robert did see; all the practice was paying off. "Yes!" The Geisel Library was one of the few buildings not replaced after the Rose Canyon quake. Instead, they built active stabilization into the old frame. "So the admin thought this would give a little extra realism..." (σελ.109)
[...]
Συνήθως, με το που έφτανες στους ανελκυστήρες υπήρχε ένας σε αναμονή. Προφανώς η νεκρή ζώνη του Tommie είχε απενεργοποιήσει ακόμη και το λογισμικό των ανελκυστήρων. Μετά από μια στιγμή χάσκοντας τις κλειστές πόρτες, ο Carlos άπλωσε και πάτησε το κουμπί του ισογείου. «Η χαρά της διατήρησης των παλαιών συστημάτων ελέγχου», είπε με ένα αδύνατο χαμόγελο. Ο Winnie χαμογελούσε, αλλά δεν είχε καμία σχέση με τον ανελκυστήρα... (σελ.131)
Usually, there was an elevator waiting by the time they got there. Ap-parently Tommie's deadzone had left even the elevator software in the dark. After a moment spent staring at closed doors, Carlos reached over and punched the ground-floor button. "The virtue of maintaining antique controls," he said with a weak smile. Winnie was grinning, but it had nothing to do with the elevator."
[...]
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου