Άλντους Χάξλεϋ – «Θαυμαστός Καινούριος Κόσμος»
«Ένα τετράγωνο γκρίζο κτήριο με 34 μόνο ορόφους. Πάνω από την κεντρική είσοδο οι λέξεις ΚΕΝΤΡΟΝ ΕΚΚΟΛΑΨΗΣ ΚΑΙ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΟΥ ΚΕΝΤΡΙΚΟΥ ΛΟΝΔΙΝΟΥ και σε προμετωπίδα το έμβλημα του Παγκόσμιου Κράτους ΚΟΙΝΟΤΗΣ, ΤΑΥΤΟΤΗΣ, ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΣ.
Το πελώριο δωμάτιο στο ισόγειο κοίταζε προς το βορρά…. Ένα τραχύ λεπτό φως άστραφτε περνώντας από τα παράθυρα, ψάχνοντας πεινασμένο για κάποιο ανδρείκελο, κάποιο ωχρό σχήμα ακαδημαϊκής ανατριχίλας, αλλά βρίσκοντας μόνο το γυαλί και το νίκελ και την αδύνατη λάμψη της πορσελάνης του εργαστηρίου. Παγωνιά αντίκρυ στην παγωνιά….. Το φως ήταν παγωμένο, νεκρό σαν φάντασμα. Μονάχα από τους κίτρινους κυλίνδρους των μικροσκοπίων δανειζόταν κάποια υπόσταση πλούσια και ζωντανή, απλωμένη στους δοκιμαστικούς σωλήνες σαν βούτυρο, με απαλές ραβδώσεις που κατέβαιναν σε μία μακρυά σειρά κάτω από τους πάγκους εργασίας…..»
«…..Έξω ήταν όμορφα και ζεστά. Στον καλοκαιρινό ουρανό πετούσαν ελικόπτερα. Και μακρυά ακούγονταν σαν μουσική οι βιαστικοί πύραυλοι…..»
«Η Λενίνα κοίταξε κάτω. Περνούσαν την περιοχή των πάρκων, μία ζώνη έξι χιλιομέτρων που χώριζε το Λονδίνο από τα περίχωρα. Οι πρασιές κομμένες γεωμετρικά φάνταζαν γυαλίζοντας ανάμεσα στα δέντρα. Στο Νιου Σέπαρντ Μπους ζευγάρια τύπου μείον Βήτα έπαιζαν τένις. Κυλιόμενες σκάλες ένωναν τον κυρίως δρόμο με τα περίχωρα….»
«….Ένας κόσμος όλο κίνηση και φασαρία με τα ελικόπτερα που έφταναν και τα φωτάκια που αναβόσβηναν…»
«Τα γραφεία Προπαγάνδας και Συναισθηματικής Αγωγής στεγάζονταν στο εξηνταόροφο κτήριο της Φλιτ Στρητ. Στο ισόγειο και γενικά στα κάτω πατώματα βρίσκονταν τα γραφεία Τύπου και τα τυπογραφεία τριών λονδρέζικων εφημερίδων, μεγάλης κυκλοφορίας…. Πιο πάνω είναι τα γραφεία Προπαγάνδας, μέσω τηλεόρασης, μέσω σεξοθέατρου και μέσω συνθετικής μουσικής και φωνής βέβαια – εικοσιδύο ολόκληρα πατώματα. Πιο πάνω ήταν τα εργαστήρια και οι ηχομονωτικές αίθουσες όπου οι συγγραφείς και οι συνθέτες δημιουργούσαν. Τα τελευταία δεκαοχτώ πατώματα ανήκαν στο Κολλέγιο Συναισθηματικής Αγωγής»
«Τα ελικόπτερα βούιζαν ασταμάτητα. Κάθε δύο – τρία λεπτά ένα κουδούνι και διαπεραστικά σφυρίγματα ανάγγελλαν την αναχώρηση κάποιου τρένου που θα μετέφερε τους κατώτερους τύπου παίκτες πίσω στην πολιτεία.
……Νότια, πέρα και πίσω από τα δέντρα γυάλιζε το εργοστάσιο Εσωτερικών και Εξωτερικών Εκκρίσεων. Και στα είκοσι πατώματα, από κάθε παράθυρο έβγαινε μια λαμπερή σαν ηλεκτρική λάμψη. Πίσω από αυτό τα κτήρια του Γκολφ Κλαμπ. Απ’ την μία τα μικρά σπιτάκια για τους Άλφα και Βήτα. Μακρύτερα τα σπιτάκια της χαμηλότερης κάστας μελών.»
«….Η μηχανή σηκώθηκε, γύρισε κατά την ανατολή και πριν καλά - καλά το καταλάβει φτάσανε στο Ωδείο. Τριακόσια είκοσι μέτρα ύψος και ντυμένο με μάρμαρο Καράρας, κατάφωτο φάνηκε το Ωδείο. Σε κάθε γωνιάς της πίστας προσγειώσεων τεράστια Τα έφεγγαν μέρα νύχτα και εικοσιτέσσερα χρυσά μεγάφωνα πλημμύριζαν την ατμόσφαιρα συνθετική μουσική.»
«Σπίτι – σπίτι, μερικά μικρά δωμάτια, πνιγηρά, κατοικημένα από έναν άνδρα και από μία γόνιμη γυναίκα και ένα τσούρμο παιδιά. Ούτε άπλα, ούτε αέρας. Και να πεις πώς τουλάχιστον την αποστείρωναν αυτή τη φυλακή! Τίποτα, σκοτεινιά, αρρώστιες και μυρωδιές.
Το σπίτι ήταν κάτι το άθλιο, φυσικά και ψυχολογικά. Ψυχολογικά γιατί ήταν μία ποντικότρυπα, οχετός, γεμάτος από τις προστριβές της καθημερινής ζωής, της ασφυκτικής όλο συναισθηματισμούς……»
«….Κλείσαμε τα μουσεία, ανατινάξαμε τα ιστορικά μνημεία (ευτυχώς όμως πολλά από αυτά είχαν ήδη καταστραφεί στην διάρκεια του πολέμου). Απαγορέψαμε κάθε βιβλίο που είχε κυκλοφορήσει πριν το 150 Α. Ι. Κάτι πράγματα π.χ. που τα’ λεγαν πυραμίδες και κάποιον Σαίξπηρ….»
«Πέντε λεωφορεία γεμάτα αγόρια και κορίτσια που τραγουδούσαν ή ήταν σιωπηλά αγκαλιασμένα προσπέρασαν κυλώντας πάνω στην υαλωμένη λεωφόρο»
«…..Το αεροταξί στο μεταξύ προσγειωνόταν στην ταράτσα του σπιτιού της Λενίνας……»
1. Κολλέγιο Συναισθηματικής Αγωγής
2. Κολλέγιο Συναισθηματικής Μηχανικής
3. Τομέας Συγκινησιακής Επιστήμης
4. Γραφεία Συναισθηματικής Αγωγής
5. Γραφεία Προπαγάνδας
6. Εργοστάσιο Εσωτερικών και Εξωτερικών Εκκρίσεων
7. Εργοστάσιο Ανθρώπινου Στοιχείου
«… Η φύση είναι δωρεάν, δεν επιφέρει αύξηση στην οικονομία….. Τους καλλιεργούμε μίσος για την εξοχή και αγάπη για τα υπαίθρια σπορ. Γιατί τα σπορ του είδους αυτού ζητάνε τα ανάλογα εξαρτήματα. Καταναλώνουν βιομηχανικά προϊόντα και μέσα μεταφοράς. Γι’ αυτό λοιπόν και τα ηλεκτροσόκ.»
«Όλοι δουλεύουν για όλους. Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα χωρίς τους άλλους. Ακόμα και οι Έψιλον είναι χρήσιμοι. Δεν θα κάναμε τίποτα χωρίς τους Έψιλον. Όλοι δουλεύουν για όλους…. Δεν μπορούμε να…
Μα και Έψιλον να’ σουνα, ο προγραμματισμός σου θα’ ταν τέτοιος που να σε κάνει ευτυχισμένη που δεν είσαι Άλφα ή Βήτα.»
«Ναι όλοι είναι ευτυχισμένοι τώρα», ακούστηκε σαν ηχώ η Λενίνα. Τ’ άκουγε για δώδεκα χρόνια, κάθε νύχτα εκατόν πενήντα φορές.»
«Δεν θα’ θελες να είσαι ελεύθερη Λενίνα;»
«Δεν σε καταλαβαίνω, είμαι ελεύθερη. Ελέυθερη να το γλεντήσω. Όλοι είναι ευτυχισμένοι στην εποχή μας.»
Γέλασε. «Τώρα μάλιστα. Όλοι είναι ευτυχισμένοι στην εποχή μας. Απ’ τα τέσσερα το μαθαίνουμε αυτό. Αλλά δεν θα’ θελες να είσαι ελεύθερη με έναν άλλο τρόπο; τον τρόπο που θα διάλεγες εσύ για παράδειγμα. Όχι αυτόν που ακολουθούν όλοι»
«Πολιτισμός ίσον αποστείρωση»
«Αυτό συμβαίνει γιατί δεν τους επιτρέπουμε να γίνουν έτσι. Τους προφυλάγουμε από τις αρρώστιες. Κρατάμε τις εσωτερικές εκκρίσεις πάντα ρυθμισμένες. Τεχνητά βέβαια. Δεν αφήνουμε την στάθμη μαγνησίου και καλίου να πέσει κάτω από την ηλικία των τριάντα. Μεταγγίζουμε καινούργιο αίμα. Διατηρούμε τον μεταβολισμό. Έτσι, δεν γίνονται έτσι. Ακατάβλητα νιάτα μέχρι τα εξήντα και μετά, κρακ! Το τέλος»
«Πετώντας πας οπουδήποτε θελήσεις» του μιλούσε για την θαυμάσια μουσική που έβγαινε από το κουτί, για τα υπέροχα φαγητά κα ποτά και για το φως που άναβε πατώντας ένα κουμπάκι στον τοίχο. Για τις εικόνες που μπορούσες όχι μόνο να δεις μα να αισθανθείς, να μυρίσεις. Για τα πράσινα, ροζ, μπλε και ασημιά σπίτια, ψηλά σαν βουνά. Για τους ανθρώπους που ήταν πάντα ευτυχισμένοι και όχι κακοί και μουτρωμένοι. Γιατί όλοι ανήκαν σε όλους. Για τα κουτιά που με την εικόνα τους σε μετέφεραν σε άλλη άκρη του κόσμου, για καθαρά μωρά σε καθαρά σωληνάκια-χωρίς μυρωδιές, χωρίς βρομιές, καθόλου.
Εκεί οι άνθρωποι ήταν πάντα ευτυχισμένοι, μαζί χαρούμενοι»
«……Ίσως με την σόμα να χάνεις μερικά χρόνια, συνέχισε ο Δρ. αλλά σκέψου ότι με την τεράστια, την ατέλειωτη διάρκεια που μπορεί να σου δώσει, έξω απ’ το χρόνο. Σκέψου ότι κάθε δόση σόμα σε φέρνει στην κατάσταση που οι πρόγονοί μας ονόμαζαν αιωνιότητα»
«Στο χυτήριο δουλεύανε 107 Σενεγαλέζοι προγραμματισμένοι σε ψηλές θερμοκρασίες, 33 θηλυκά τύπου Δέλτα με κεφάλια μακρουλά, πυρόξανθες, με στενές λεκάνες(ύψους 1,69 με διαφορές 20 χιλιοστών) κόβανε βίδες. Στην αίθουσα συναρμολόγησης δύο ομάδες νάνων τύπου Γάμα συναρμολογούσαν γεννήτριες. Τα δύο χαμηλά εργαστηριακά τραπέζια ήταν αντικριστά και ανάμεσά τους σερνόταν ο ιμάντας με τα διάφορα χωρίσματά του. Σαρανταεφτά ξανθά κεφάλια ήταν αντίκρυ σε 47 καστανά, 47 πλακουτσωτές μύτες και αντίκρυ σε 47 γαμψές, 47 προγναθικά σαγόνια αντίκρυ σε 47 υπογναθικά. Τα φινιρισμένα μηχανήματα επιθεωρούσαν 18 όμοια κατσαρομάλλικα μαυριδερά κορίτσια στα πράσινα, τύπου Γάμα και τη συσκευασία την έκαναν 34 κοντοπόδαροι αριστερόχειρες αρσενικοί τύπου Δέλτα πλην. Κατόπιν 63 μισοηλίθιοι ξανθοί με γαλανά μάτια και φακίδες τα φόρτωναν σε φορτηγά και νταλίκες.
Ω, ο θαυμαστός καινούργιος κόσμος!....»
«…..Θεραπεία υποκατάστατου βίαιου πάθους……»
«…..Ανάμεσα στην ευτυχία και στις καλές τέχνες διαλέξαμε την ευτυχία. Θυσιάσαμε τις τέχνες. Αντί γι’ αυτές έχουμε το Σεξοπρόγραμμα και τα Αρωματόργανα……»
«…..Η καθημερινή ευτυχία καμιά φορά είναι βαρετή….. Η ευτυχία δεν σε βάζει στον πειρασμό του να τα βάλεις με την τύχη, δεν σου αφήνει περιθώρια να διακιντυνέψεις. Δεν έχεις το βάσανο του πάθους ή της αμφιβολίας. Η ευτυχία δεν έχει χαρές……»
«….Γιατί θα ήταν εγκληματικό να τους αφήσουμε ελεύθερες ώρες…….»
«…..Έχουμε να σκεφτούμε την σταθερότητα του κόσμου, κάθε αλλαγή εγκυμονεί κινδύνους……»
«…..Η τιμωρία του είναι προς όφελός του – μία ανταμοιβή για τις πράξεις του – θα τον στείλουν σε νησί, που πάει να πει ότι θα έχει την ευκαιρία να γνωρίσει τους πιο ενδιαφέροντες ανθρώπους. Όλοι οι άντρες και γυναίκες που έχουν κάνει το σημαντικό στην ζωή τους, από όλα τα μέρη του κόσμου, είναι μαζεμένοι στα νησιά εξορίας. Όλοι οι δυσαρεστημένοι με την κοινωνική ζωή – επειδή έχουν δυνατή προσωπικότητα – και οι δυσαρεστημένοι με την δική μας γραμμή – επειδή έχουν δική τους γνώμη και ιδέες – ζουν εκεί…»
«Το θρησκευτικό συναίσθημα αντικαθιστά τις χαρές που χάθηκαν. Μα εμείς δεν έχουμε χάσει τις χαρές μας, άρα το συναίσθημα και η θρησκεία μας είναι περιττά».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου