Lost Atlantis

EXPO 2100

Ελληνικό περίπτερο

Ομάδα εργασίας:

Λεμονή Μαργαρίτα

Μπούρου Ελένη

Στηριζόμενοι στο μύθο της χαμένης Ατλαντίδας το ελληνικό ομώνυμο περίπτερο παρουσιάζεται σαν ένα μεγάλο νησί με ανεπτυγμένη τεχνολογία και γνώση. Το στοιχείο της βύθισης, η ενημέρωση και η βιωματική εμπειρία ολοκληρώνουν το πρόγραμμα του. Οι γεωλογικές μεταβολές σε συνάρτηση με το χρόνο τροποποιούν τη σχέση υδάτινου και στερεού στοιχείου.

Στα πλαίσια της EXPO το ελληνικό περίπτερο έρχεται να ευαισθητοποιήσει τους επισκέπτες του για τα περιβαλλοντικά προβλήματα της εποχής. Όλο και περισσότερα στοιχεία έρχονται διαρκώς στοφως για την ηλικία της Γης και τις «περιπέτειες» που πέρασε ο πλανήτης μας, μέχρι να τον γνωρίσουμε όπως είναι σήμερα.

Ομάδα Εργασίας:
Παπαβασιλείου Χριστιάνα
Ψωμιάδη Σταυρούλα

CONCEPT ΓΙΑ TO ΕΛΛΗΝIΚΟ ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ EXPO 2100

Το concept για το ελληνικό περίπτερο EXPO 2100 είχε ως αφορμή την έννοια του θανάτου και τις διαδικασίες που τον αφορούν και περιγράφονται στο βιβλίο του Φίλιπ Ντίκ "Ubik", ενταγμένο σε ένα σύγχρονο αστικό τοπίο με χαώδη χαρακτηριστικά όπως ψηλά κτίρια ,πολυσύχναστους δρόμους, πάρκα, με ιδιαίτερο χαρακτηριστικό την χρήση ακοής και όσφρησης .Το περίπτερο θα προβάλλει αρχικά την ελληνική πραγματικότητα σχετικά με τον θάνατο, που βασίζεται σε πανάρχαιες παραδόσεις όπως τα μοιρολόγια, τις αγρυπνίες , και τις μαυροφορούσες. Η πρόσβαση στο περίπτερο θα ξεκινά με συμβολικές χειρονομίες, όπως την ένδυση με μαύρα ρούχα. Η περιήγηση στο χώρο των ελληνικών μοιρολογιών θα γίνεται ηχητικά ενώ θα βασίζεται και στην αφή του επισκέπτη. Στην συνέχεια ο επισκέπτης θα εισέρχεται στο ελληνικό νεκροταφείο του 21ου αιώνα, όπου θα πραγματοποιείται η αναβίωση εθίμων της ελληνικής παράδοσης ταφής και θρήνου, με μια όμως αρκετά πιο hi-tech και συμβολική προσέγγιση. μέσω κεντρικού πλατώματος, οδηγείται κανείς σε ανελκυστήρα όπου γίνεται η πρόσβαση στο χώρο "Format αναμνήσεων", όπου κάποιος θεωρητικά θα μπορεί να αποβάλλει την συγκίνηση σε έναν χώρο εκτόνωσης, ουδέτερο και αποκομμένο από κάθε συναισθηματική φόρτιση .Στην πορεία προς την έξοδο του περιπτέρου μπορεί ο επισκέπτης να προμηθευτεί ηρεμιστικές τσίχλες με γεύση ροδάκινου. Ο τίτλος του περιπτέρου θα είναι« Greece in Black».

Ομάδα Εργασίας:
Παπαβασιλείου Χριστιάνα
Ψωμιάδη Σταυρούλα

Greening

Εκθεσιακό περίπτερο ανθοκομίας που προβάλλει εναλλακτικούς τρόπους θεραπείας με παραγωγή φυτικών «φαρμάκων», μέσω της διαδικασίας Do It Yourself. Δηλαδή μια διαδικασία ανάρρωσης (healing) μέσω φυσικών προϊόντων (greening).

Οι οικογένειες φυτών που προβάλλονται είναι οι Lamiaceae (ρίγανη, φασκόμηλο, λεβάντα κ.τ.λ.) και Asteraceae (χαμομήλι, καλέντουλα κ.τ.λ.).

Το concept έχει ως στόχο ο επισκέπτης να βιώσει τρία στάδια εμπειρίας:

1)Να συνειδητοποιήσει αν έχει κάποια ενόχληση

2)Να πληροφορηθεί για αυτήν

3)Να παράγει μόνος του το προσωπικό του γιατροσόφι-φάρμακο.

Όλα τα παραπάνω δίνονται μορφολογικά. Η είσοδος στο περίπτερο γίνεται μέσω μαύρου θαλάμου όπου κυριαρχούν φωτιστικά φτιαγμένα από πλαστικές θήκες γεμισμένες με φύλλα και πράσινα led που παραπέμπουν σε συναγερμό. Έτσι ο επισκέπτης βρίσκεται σε κατάσταση εγρήγορσης πριν μπει στο λευκό θάλαμο αναγνώρισης της «πάθησής» του, έχοντας την εντύπωση ότι βρίσκεται σε γραφικό διάδρομο νοσοκομείου. Εκεί μπορεί να ενημερωθεί μέσω βιβλίων για το τί χρειάζεται να παράγει για την κατάσταση του. Τέλος, οδηγείται σε έναν καταπράσινο κύβο, φτιαγμένο εξ’ ολοκλήρου από φυτά, όπου βρίσκεται πάγκος κουζίνας και μέσω συγκεκριμένων συνταγών παράγει το δικό του Green φάρμακο κόβωντας βότανα από το παρτέρι…

λιγο καθυστερημενα αλλα δεν πειραζει (?)

αναρτω μονο την περιγραφη γιατι τα αποσπασματα εχουν καποιο προβλημα. θα το λυσουμε.


Το βιβλίο Ηλεκτρικό πρόβατο είναι ένα μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας που περιγράφει μια άλλη πραγματικότητα, μια πραγματικότητα του μέλλοντος οπου η Γη είναι στα πρόθυρα της εγκατάλειψης. Το μεγαλύτερο μέρος του ανθρώπινου πληθυσμού έχει μεταναστεύσει σε αποικίες ενώ το κλίμα στη Γη γίνεται ολο και πιο εχθρικό για το ανθρώπινο είδος. Ανδροειδή, ηλεκτρικά ζώα, σκόνη, σκουπίδια, ρομποτικός τρόπος ζωής, τηλεοπτικες θεότητες, θεότητες που προσφέρουν σύμμιξη. Αυτές είναι οι συνθήκες που επικρατούν.

Το βιβλιο δεν περιέχει περιγραφή της πόλης, αλλά καταγράφει διάφορες κλιματικές, κτιριακές, πολιτικές, κοινωνικές καταστάσεις που βοηθούν στην κατανόηση του κόσμου και της πόλης του ηλεκτρικου προβατου.

Η ατμόσφαιρα στη γη είναι μολυσμένη. Σκόνη, ραδιενεργείς βροχές, σκουπίδια. Έτσι οι άνθρωποι εμφανίζονται να φορουν ειδικές στολές και γυαλιά για προστασία. Ο ήλιος δεν λάμπει πια.

Για τα κτίρια στις αστικές περιοχές οι μόνες πληροφορίες που αποσπούνται απο το βιβλίο είναι το τεράστιο μέγεθος τους καθώς επίσης και οι ταράτσες που λειτουργούν είτε ως βοσκότοποι για τα ζώα (ηλεκτρικά και μη) είτε ως χώροι στάθμευσης- προσγείωσης των χοβερκαρ. Τα κτίρια στα προάστια είναι άδεια, κατεστραμμενα , με ελάχιστους κάτοικους.

Οι άνθρωποι έχουν εκρομποτιστεί. Ζουν χωρις δικά τους πλέον συναισθήματα καθώς προγραμματίζουν τη συναισθηματική τους κατάσταση και τη διαθεσή τους εκ των προτέρων με τη λειτουργία ενος συναισθηματικού οργάνου, μιας κονσόλας.

Τέλος, οι περισσοτεροι καταφεύγουν στη σύμμιξη υπο την καθοδήγηση του Μερσερ -ένας ανθρωπος/θεότητα- , τη χρήση μιας συσκευής συμπαθείας που ταυτιζει και συγχωνεύει, φυσικά και νοητικά, όλους τους ανθρώπους που την χρησιμοποιούν ταυτόχρονα.

ΕXPΟ_2100_ΕYE_SUN

Εργασία_4η

Δημιουργία Pavillion

EXPO_2100

"EYE_SUN"

(Υ.Γ: Δυστυχώς υπήρχε ένα πρόβλημα με το upload και έχω κάνει συμπίεση το αρχείο.)

Εργασίες 1-2

ΕΡΓΑΣΙΑ_1η

έρευνα_pavillion

Architecture Design Pavillion by René van Zuuk in Roosendaal

Το pavillion αυτο βρίσκεται στο Roosendaal όπου την νέα δημόσια πλατεία την έχει σχεδιάζει ο  René van Zuuk. Του ζητήθηκε να παραδώσει ένα σχέδιο μέσα στο σύντομο διάστημα τοων 5βδομάδων. Η αρχιτεκτονική ιδέα ήταν ένα αρχιτεκτονικο pavillion διαιρεμένο σε δύο κομμάτια. Ακόμα και αν το pavillion έμοιαζε σαν ένα τεράστιο κτίριο μέσα στο πάρκο. Οι οροφές χρειαζόταν να τοποθετηθούν πάνω από το έδαφος. Γενικότερα οι ταράτσες έχουν πρόσβαση μόνο εφόσον υπάρξη είσοδος στο κτίριο,σε αυτή την περίπτωση ο αρχιτέκτονας έκανε τα δώματα προσβάσιμα απο την εξωτερική πλευρά, χωρίς πρόσβαση στο pavillion, δημιουργώντας και την ταράτσα περιοχή που ανήκει στο δημόσιο χώρο!

Εργασια_2η

Δημιουργία_Pavillion

THE CHESS_PLAYGROUND

Εργασια_3η

Αναγνωση_Βιβλίου

"Ηλιακη_Καταιγίδα"

(έχει αναρτηθεί)

Αναλύοντας το συγκεκριμένο follie είναι εμφανές, ότι καταλυτικό ρόλο για τον σχεδιασμό του αποτέλεσε η μελέτη του περιβάλλοντα χώρου, όπως η φύτευση και το φώς. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι σε αυτή την κυριαρχία του κόκκινου η σωστή χρήση-εκμετάλλευση του φυσικού φωτός δίνει μία αίσθηση κόκκινης κυριαρχίας και θεατρικότητας. Επίσης, αν και υπάρχει συνδυασμός αρκετών στοιχείων όπως μέταλλο,γυαλί, πολυανθράκων και υφάσματος επιτυχγάνεται ομοιομορφία λόγω της συνολικής χρήσης του κόκκινου χρώματος , ακόμα και στον εσωτερικό και εξωτερικό εξοπλισμό του περιπτέρου. Αναμφισβήτητα , πίσω από τον σχεδιασμό του περίπτερου ύπαρχει νήξη της πολιτιστικής κουλτούρας του Λονδίνου με έναν ,όμως , έμμεσο τρόπο. Γενικά, αποτελεί ένα εργαλείο επικοινωνίας και διαφήμισης χωρίς όμως κάποιο αξιοσημείωτο στοιχείο συνθετικής διαδικασίας.

Italian Pavillion for Shanghai Expo 2010 | BiCuadro Architects

Το ιταλικό περίπτερο, το οποίο παρουσιάστηκε στην έκθεση του Σαγκάη το 2010, σχεδιάστηκε από την ομάδα αρχιτεκτόνων Bicuardo (Francesco Bezzi, Massimiliano Brugia, Valerio Campi) και κέρδισε το τρίτο βραβείο। H κεντρική ιδέα της κατασκευής βασίζεται στην γεωλογία των λίθινων επιπέδων που μορφοποιούνται σε κομμάτια γης। Το κτίριο αποτελείται από επαναλαμβανόμενες κατακόρυφες, τεθλασμένες επιφάνειες. Η ιδέα αυτή αναπαριστά μεταφορικά τα διαδοχικά στάδια της ιστορίας, της καθημερινής ζωής και της κουλτούρας των ανθρώπων που λαμβάνουν χώρα στις περιοχές της αστικής Ιταλίας. Το κόκκινο, το λευκό και το πράσινο φως που αντανακλώνται επάνω στα κατακόρυφα επίπεδα υποδηλώνουν τα χρώματα της ιταλικής σημαίας.
Καθώς οι επισκέπτες περιπλανούνται στο εσωτερικό του κτηρίου, ανακαλύπτουν πώς σε κάποια σημεία εξόδου, συναντούν μία πλατεία। Επίσης, το στοιχείο αυτό συνδέεται με το αίσθημα που νιώθει ο περιπλανώμενος που περπατά στα σοκάκια μίας παλιάς πόλης ή χωριού της Ιταλίας, καθώς προβάλουν στις απολήξεις των στενών δρόμων «κρυφές» πλατείες.
Η απλοϊκή φιλοσοφία που αναπτύσσει η ομάδα αρχιτεκτόνων Bicuardo στον σχεδιασμό τους, πετυχαίνει να αναδυθεί μέσα από τις δυναμικές φόρμες που περιγράφουν το ιταλικό περίπτερο. Γίνεται σαφές ότι η επιβλητικότητα της μορφής του κτηρίου και οι σχεδόν σπηλαιώδεις εσωτερικοί χώροι – διαδρομές που προκύπτουν μεταξύ των διαδοχικών κατακόρυφων τοίχων, έρχονται σε αντιδιαστολή με την αίσθηση που επιδιώκουν να προκαλέσουν, και αυτή είναι η παραπομπή του επισκέπτη σε παλαιότερες εποχές. Ωστόσο, ο σχεδιασμός που επιχειρείται, ανταποκρίνονται πλήρως στην φιλοσοφία της αρχιτεκτονικής ομάδας, και το αποτέλεσμα είναι ένα αντιπροσωπευτικό έργο μοντέρνας αρχιτεκτονικής।
φοιτήτρια: Μαρινάκου Ελένη

Digital Water Pavilion

ARCHITECTURAL DESIGN

CARLORATTIASSOCIATI-WALTER NICOLINO & CARLO RATTI

WITH THE MASSACHUSETTS INSTITUTE OF TECHNOLOGY (MIT)

Expo Zaragoza 2008 Location: Zaragoza in

Spain

Το Digital Water pavilion χαρακτηρίζεται από τη τεχνολογία του ψηφιακού νερού, του οποίου οι εξωτερικές όψεις είναι ψηφιακές κουρτίνες νερού επιτρέποντας του να αλλάξει την εμφάνιση και τη μορφή του ανά πάσα στιγμή βασισμένο στην ανάγκη και τη χρήση. Το αποτέλεσμα είναι μια ποικιλία χωρικών διαμορφώσεων όπου το κτήριο μπορεί να προσαρμοστεί σύμφωνα με τη ροή των επισκεπτών, το χρόνο της ημέρας, τις καιρικές συνθήκες ή τις ανάγκες του προγράμματος και αυτό είναι που το κάνει άμεσα διαδραστικό. Για παράδειγμα, ο τρόπος που λειτουργεί απλά και μόνο για να εισάγει τον επισκέπτη στο εσωτερικό του δηλώνει μια σχέση αλληλεπίδρασης και επικοινωνίας που μεταβάλει προσωρινά έστω τη μορφή του. Ακόμα, εξαιτίας της κατασκευής του υπάρχει έντονη ρευστότητα στο χώρο που ήταν ένας απ’τους στόχους των αρχιτεκτόνων, αφού στην ουσία δεν δημιουργείται ένα επιπλέον κτίριο αλλά ένα ελεύθερο πέρασμα που μπορεί να συσχετιστεί με τη διαρκή ροή του νερού.

φοιτήτρια: Μπούρου Ελένη